Tożsamość narzeczeńska
Zanim oficjalnie zaręczycie się, poszukajcie w swoich sercach tętniących uczuciem i radością oraz nadzieją, odpowiedzi na pytanie: dlaczego chcę, aby on był moim mężem, a ona moją żoną – aż do śmierci? Świadomie i bez przymusu szukajcie odpowiedzi z wiarą w sercu i umyśle jako kobieta i mężczyzna, bo wasza inność podejścia w życiu jest dla was konieczna i ubogacająca. Wasza decyzja odnośnie narzeczeństwa i małżeństwa powinna być w pełni osobista.
Św. papież Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej Familiaris consortio pisze: „samo przygotowanie do chrześcijańskiego małżeństwa stanowi jakby drogę wiary: pojawia się bowiem jako uprzywilejowana sposobność dla narzeczonych odkrycia na nowo i pogłębienia wiary otrzymanej na chrzcie świętym i umocnionej chrześcijańskim wychowaniem. W ten sposób narzeczeni poznają i dobrowolnie przyjmują powołanie do pójścia za Chrystusem i służenia Królestwu Bożemu w stanie małżeńskim. Zasadniczym momentem dla wiary nowożeńców jest obrzęd sakramentu małżeństwa, którego najgłębszą istotę stanowi głoszenie w Kościele Dobrej Nowiny o miłości małżeńskiej, czyli Słowa Bożego, które »objawia« i »wypełnia« mądry i pełen miłości zamysł Boga wobec małżonków (…) Odkrywanie i wierne wypełnianie zamysłu Bożego winno dokonywać się »razem«, »we« wspólnocie małżeńskiej i rodzinnej, przez samo ludzkie doświadczenie miłości pomiędzy małżonkami, pomiędzy rodzicami i dziećmi, miłości przeżywanej w duchu Chrystusa. Dlatego, tak jak wielki Kościół, również i mały» Kościół domowy «potrzebuje stałej i dogłębnej ewangelizacji, skąd też wypływa spoczywający na nim obowiązek ustawicznego wychowania w wierze” (nr 51).
a) cele i zadania narzeczeństwa
Narzeczeństwo jest szczególnym czasem, aby:
* najpierw lepiej poznać siebie, kim się jest, swoje zalety i wady (a to wymaga ogromnego wysiłku), a potem – drugą osobę jako narzeczoną lub narzeczonego (aby świadomie i odpowiedzialnie odpowiadać na zadania w swoim sumieniu przed Bogiem i ludźmi);
* omówić wzajemną pomoc w dalszym rozwoju osobowym obojga;
* uczyć się dialogu umysłów i serc, opartego na szacunku i prawdzie, w celu pogłębienia wzajemnej miłości;
* poznać rodziny narzeczonych (to da odpowiedzi na ukryte pytania);
* omówić istotne – dla was obojga – sprawy wspólnego życia w małżeństwie i rodzinie, które wymagają szczerości i powagi oraz wzajemnej odpowiedzialności aż do śmierci;
* szczerze rozmawiać na temat życia seksualnego i w seksualnej czystości – w narzeczeństwie i w sakramentalnym małżeństwie, aby zrozumieć sens Bożego daru i szacunek teraz i w przyszłym pożyciu;
* dyskutować na temat koniecznej uświęcającej obecności Boga w życiu narzeczonych, małżonków i rodziców, i z wiarą wspólnie praktykować sakramentalne życie w celu zbawienia obojga, w którym Bóg będzie miał centralne miejsce w ich życiu;
* podjąć odpowiedzialną decyzję – na modlitwie przed Bogiem – że z tą osobą chcę żyć aż do śmierci (wbrew liberalnym prawom i poglądom pozwalającym na rozwody: „jak się nie uda, to się rozejdziemy”);
* omówić sprawy budżetu małżeńskiego i podjąć odpowiedzialne finansowe decyzje, które będą wymagały ofiary i dyscypliny;
* zaplanować wspólne przeżywanie wolnego czasu (wakacji, występów artystycznych, bycia razem w domu i poza nim, także z dziećmi);
* uczyć się dialogu i milczenia w kontakcie ze sobą (Bóg wyposażył człowieka w dar mówienia i w piękny dar słuchania – tajemniczy klucz do zrozumienia własnego wnętrza i wnętrza drugiej osoby);
* okazywać wierność w uczuciach, postawach i słowach;
* odnosić się z szacunkiem dla waszej intymności i seksualności (być wiernym Bogu i sobie wzajemnie), bo pożycie seksualne narzeczonych nie jest jedynym sprawdzianem miłości;
* wizyty w domu narzeczonej lub narzeczonego zapowiedziane krótko przed wizytą odsłonią niejedną tajemnicę tej osoby i jej otoczenia.
Narzeczeństwo powinno być przedsmakiem małżeństwa, z wyjątkiem pożycia seksualnego. Rozpoczęcie takiego współżycia w narzeczeństwie jest znakiem braku szacunku dla przykazań Bożych i seksualności – obojga was. Co będzie później, w życiu małżeńskim, jeżeli już teraz jedna lub obie strony nie okazują szacunku? Czy pozostanie szacunek dla intymności drugiej osoby? Nie można przecież budować przyjaźni i zawierać sakramentalnego małżeństwa w łóżku. Pożycie seksualne przed małżeństwem jest znakiem fałszywego rozumienia miłości. W każdej miłości musi być obecny Bóg i Jego prawo, ustanowione dla człowieka, aby on mógł osiągnąć ostateczny cel życia – zbawienie. Ile dziewcząt i kobiet, chłopców i mężczyzn zostało oszukanych w narzeczeństwie? Ile dzieci zostało porzuconych, a nawet zamordowanych w wyniku aborcji po takim pożyciu seksualnym? Narzeczeni powinni otwarcie rozmawiać o problemach i trudnościach, z jakimi mogą się spotkać w małżeństwie. Trudnością może być zbyt wielka różnica: lat, wykształcenia, tradycji rodzinnych, wyznania, religii. To będzie później uniemożliwiało dobre relacje małżeńskie. Różnica wieku nieraz powoduje powstanie relacji typu: ojciec – córka lub matka – syn.
Z innymi trudnościami borykają się małżeństwa mieszane, w których z powodu różnicy wiary powstają bardzo często ogromne problemy religijne i psychiczne – prawie nie do pokonania. Kościół katolicki może zezwolić na takie małżeństwa (strona katolicka może przyjmować sakramenty święte). Kościół, choć udziela pozwolenia, to wymaga od osoby innego wyznania zapewnienia wolności praktykowania wiary katolickiej oraz ochrzczenia i wychowania dzieci w Kościele katolickim. Kościół przed udzieleniem pozwolenia przestrzega katolika o zagrożeniu utraty wiary, ale ono nie rozwiąże problemów. W takich małżeństwach trudności związane z praktykami religijnymi, psychiką, tradycjami niekatolickimi pojawiają się dopiero po ślubie, szczególnie kiedy urodzą się dzieci, które trzeba ochrzcić i wychować po katolicku. Wtedy strona niekatolicka może zmienić zdanie i często zdarza się, że mówi „nie”. I co wtedy? Pierwszym znakiem przyszłych problemów jest najczęściej to, że osoba niekatolicka żąda (często skutecznie), aby ślub nie był zawierany w Kościele katolickim. Celem człowieka nie jest ślub, a zbawienie duszy!
Jeszcze inne problemy w narzeczeństwie mogą powstać z powodu ukrycia poważnej choroby fizycznej lub psychicznej, nałogu (alkoholizmu, seksu, narkomanii, hazardu, kosztownego hobby, uzależnienia od Internetu, pracy, komputera czy gier) itp. Niektóre z nich mogą stać się w przyszłości podstawą do orzeczenia o nieważności sakramentalnego małżeństwa.
Rodzice powinni rozmawiać z dorastającymi dziećmi o tego typu problemach, aby one, rozglądając się za przyszłym mężem czy żoną, dokonały świadomego, mądrego wyboru i były szczęśliwe. Kiedy dorosłe dziecko przyprowadza kogoś do domu i przedstawia jako przyszłego męża czy żonę, często jest już za późno, aby powiedzieć (z zaskoczeniem i bólem): „Nie zgadzamy się”. Oczywiście, może zdarzyć się wyjątek od tej reguły, ale czy warto ryzykować nie tylko swoje szczęście na ziemi, ale i zbawienie? Trzeba poważnie rozmawiać z dziećmi, aby dobrze zastanowiły się, z kim nawiązywać bliższe znajomości, które mogą prowadzić do zaręczyn i małżeństwa.
Narzeczeństwo to wspaniały, dynamiczny i twórczy czas dany po to, aby lepiej nauczyć się wyrażać siebie, swoich uczuć (chłopcy i mężczyźni zwykle mają trudności w tej dziedzinie), opinie na temat różnych spraw, także moralnych i religijnych, stałego okazywania szacunku dla będącej darem drugiej osoby, kim on lub ona jest i dla właściwych granic w sprawach intymnych i seksualnych.
Okres narzeczeństwa to czas lepszego poznania swoich zalet i wad, oraz zauważenia ich w sakramentalnym małżeństwie. To czas rozmów na te tematy. Ktoś, kto nie chce rozmawiać o nich, wzbudza podejrzenie, że jest nieszczery i coś ukrywa. Ten brak otwartości i zaufania jest lub może być znakiem braku zdolności do dialogu, który jest bardzo ważny w małżeństwie. Autentyczna miłość jest zawsze otwarta na dialog. Wyraża się w udzielaniu spontanicznej pomocy osobie ukochanej oraz w przyjmowaniu jej z wdzięcznością od osoby kochającej. Szczególnie jest ona potrzebna w trudnych, nagłych i niespodziewanych sytuacjach.
Nie chcę psuć nastroju w okresie waszego narzeczeństwa, ale zauważcie, jak wiele spraw trzeba przemyśleć i omówić między sobą oraz w indywidualnej lub wspólnej rozmowie z Bogiem. Ona powinna odbyć się przed wyborem narzeczonej czy narzeczonego. Pamiętajcie, że tylko ci narzeczeni są szczęśliwi, którzy są zakochani w Bogu i z Nim w drugiej osobie. Warto poświęcić wystarczająco dużo czasu na te sprawy przed podjęciem decyzji: z kim chcę być aż do śmierci w sakramentalnym małżeństwie, a później – w rodzinie. Trzeba wielkiej chrześcijańskiej dojrzałości, aby właściwie wybrać tę jedyną osobę – godną wyłącznej miłości w Bogu i odpowiadać za nią aż do końca życia na ziemi, a później być z Bogiem w niebie.
b) temperamenty ludzkie
Przypatrzmy się ważnym sprawom, jakimi są: temperament, dotyczący natury człowieka (gleby), i charakter, który mówi o kulturze osobistej (uprawie tej gleby).
- podział klasyczny według Hipokratesa (460–377 BC):
* sangwinik (optymista, szczery, wesoły, towarzyski, uprzejmy, zaradny, odważny, szybko reagujący i podejmujący decyzje, egoista, zmienny, zmysłowy, niemający silnej woli);
* flegmatyk (powolny w reakcjach, wytrwały, uczciwy, prawdomówny, opanowany, oszczędny, leniwy, systematyczny, nieprzystępny, skąpy, nieczuły, formalista, zbyt krytyczny, bez większej wyobraźni, cierpliwy, wierny, zmysłowy, pokojowo nastawiony);
* choleryk (gwałtownie i silnie reagujący, bojowy, zdecydowany, hojny, entuzjasta, pewny zwycięstwa, ufny, kontaktowy, dyktator, zbyt pewny siebie, buntownik, żądny chwały);
* melancholik (miłujący spokój, poważny, smutny, szlachetny, cichy, stały w uczuciach, człowiek dialogu, prawy, egoista, wnikliwy, dokładny w pracy, wrażliwy, uparty, obrażający się, niezaradny życiowo, nieśmiały, skłonny do pesymizmu, współczujący, twórczy w wyobraźni, samotnik, wahający się w decyzjach, marzyciel). W każdym temperamencie są cechy dodatnie i ujemne. Podział ten przetrwał do naszych czasów.
- podział według niektórych psychologów XX wieku:
* pobudliwy (wrażliwy, delikatny, optymista, radosny, szczery, o słabej woli, zmienny, gadatliwy, rozrywkowy, nietrwały, próżny, kłamliwy, szybko podejmujący decyzje);
* dyktator (żądny władzy, ambitny, ofiarny, pracowity, opanowany, nieustępliwy, idący „po trupach” do celu, niezależny, pyszałkowaty, gwałtowny, indywidualista);
* niestały (urodzony artysta, obiektywny, posłuszny, ciągle przyjmujący uwagi, leniwy, zmysłowy, rozrzutny, bez ideałów, posłuszny, zmienny w uczuciach);
* statysta (bez inicjatywy, biurokrata, o ustalonym stylu życia, spokojny, poważny, dyskretny, wierny, uczuciowy, samotnik, skąpy, egoista, robot, bez zainteresowań, urazowiec, uparty, modniś, pesymista).
Powyższe cechy dotyczą tak mężczyzn, jak i kobiet.
- typy charakterologiczne według Eduarda Sprangera:
(twórcy typologii charakterów):
chłopcy:
* teoretyczny (ceni kulturę, wartości umysłowe, nie domator);
* ekonomiczny (ceni sprawy materialne, zaradny, wygodny, egoista);
* estetyczny (artysta, specjalista od sztuki);
* władczy (chce panować nad innymi wszelkimi sposobami);
* społecznik (żyje dla innych, ofiarny, kandydat na ojca);
* religijny (szuka sensu życia i odpowiedzi w wartościach religijnych).
dziewczęta:
* macierzyński (opiekuńcza, spragniona miłości; zgodna z naturą, typ najczęstszy);
* erotyczna (strojnisia, kokietka, czyniąca wszystko, zwraca na siebie uwagę chłopców);
* romantyczna (bardzo uczuciowa, spragniona przygód, marzycielka);
* intelektualistka (ceniąca najbardziej wartości intelektualne);
* realistka (domatorka, sumienna, pilna, dobra gospodyni, zaradna).
Ciekawe, że Spranger, choć mówi, że religijność powinna być w każdym charakterze, nie wyróżnia tego typu u dziewcząt, a przecież one są bardziej religijne niż chłopcy. W narzeczeństwie i małżeństwie sakramentalnym jest to istotna cecha obojga.
Z biegiem czasu zaczęto łączyć klasyczne typy w nowe i powstały dwadzieścia cztery kategorie. Dziś nawet twierdzi się: ile ludzi, tyle kategorii. Niezależnie od podziałów, wymienione cechy mówią o wewnętrznym bogactwie i ubóstwie człowieka. Cechy pozytywne tworzą wspaniałą mozaikę człowieczeństwa, której Twórcą jest Bóg. Trzeba jednak jasno powiedzieć, że nie ma typu idealnego, wszystkie mają swoje plusy i minusy.
Każdy człowiek to indywidualność, osobowość nie do skopiowania; ma wiele cech temperamentu związanych z charakterem. Ze względu na wybijające się cechy ułożono różne typologie. Wielość i różnorodność tych cech jest bogactwem, ale i problemem, zwłaszcza dla psychologii, ponieważ nie każdego człowieka da się zakatalogować do ściśle określonej grupy. Trzeba też pamiętać, że niektórzy ludzie nie powinni wstępować w małżeńskie związki, gdyż mają cechy, które stwarzają problemy nie do przezwyciężenia w małżeństwie. Ich kolejne związki prowadzą do kolejnych rozwodów, bo nie mogą żyć z kimś pod jednym dachem. W udanym małżeństwie, cechy małżonków muszą się uzupełniać. Dlatego kandydaci na narzeczonych powinni poświęcić sporo czasu, aby najpierw zorientować się, kim są (jakie mają charaktery) i kogo potrzebują (z jakim charakterem), a następnie wybrać tę jedyną osobę na narzeczoną czy narzeczonego, a po jeszcze bliższym poznaniu – na męża czy żonę. To trudny, ale konieczne wzajemne poznawanie i decydowanie na niepowtarzalne życie: TYLKO Z TOBĄ aż do śmierci.
c) wewnętrzne zranienia
Ogromnie ważną i bolesną sprawą są wewnętrzne rany w człowieku. W okresie narzeczeństwa powinniście je zauważyć, a po stwierdzeniu ich obecności w sobie rozpocząć ich „leczenie”. Być może będziecie potrzebować kogoś do pomocy. Skorzystajcie z niej. Najpierw jednak trzeba uświadomić sobie istnienie takich ran w waszym wnętrzu, potem „spotkać się” z nimi i przyjąć je, a wreszcie zastosować odpowiednie lekarstwa. Człowiek uleczony staje się bardziej sobą i bardziej wrażliwy na drugiego człowieka. Jest on wtedy bardziej pokorny z powodu znajomości swoich słabości i trudu walki z nimi. Nie należy udawać, że nic się nie stało. Nie należy też być przewrażliwionym z powodu istnienia takich ran i ciągle „grać rolę ofiary”. Nie wolno brać zranień innych ludzi na siebie – należy współczuć i pomóc, ale zachować właściwy dystans i obiektywizm. Trzeba najpierw pomóc sobie, a później pomagać innym zranionym. Można też ranić samego siebie i próbować „zwalać winę” na innych (tacy ludzie mają poważny problem z prawdą w swoim życiu), ale to nie jest miłość i uczciwa postawa wobec ukochanej osoby.
– podstawowe rodzaje zranień:
* zranienia własne nie należy „rozdrapywać”, ale próbować uleczyć,
* zranienia od matki – są bardzo bolesne i często prowadzą do nałogu,
* zranienia od ojca – są również bardzo bolesne, ale prowadzą do „braku kręgosłupa” (własnej tożsamości).
– rodzaje pomocy w leczeniu zranień:
* od Boga (sakramenty święte – sakrament Pojednania leczy rany, a Eucharystia, po doświadczeniu bycia nie kochanym, krzywdzonym lub niekochającym pomaga uwierzyć Jezusowi i przyjąć Jego Miłość);
* od ludzi (szczególnie od rodziny, przyjaciół, kapłanów-duszpasterzy, psychologów, psychiatrów).
– rodzaje uzdrowień:
* z emocji
– smutku – nie użalaj się nad sobą,
– agresji – nie reaguj gwałtownie z powodu stresów,
– obojętności – raduj się z innymi z każdego dobra;
* z namiętności
– pożądliwych – zachowaj umiar w jedzeniu i piciu;
– emocjonalnych – unikaj „okazji seksualnych”, a trudności rozładowuj szlachetnym podejściem;
– duchowych – unikaj posiadania, namiętności są źródłem wielu wad i grzechów głównych;
* z wewnętrznego rozdarcia
– lecz się przez codzienne życie w porządku i ładzie,
– ukształtuj własne jedno „JA” dla każdej sytuacji życiowej,
– akceptuj siebie takim, jakim/jaką jesteś (miej swoją tożsamość),
– pracuj nad sobą, aby stanowić jedno z Bogiem i ludźmi,
– miej kontakt z Bogiem w sobie i w sakramentach świętych.
d) tematy do przemyślenia i dialogu
a) Jaki masz temperament, charakter i nad czym musisz pracować?
b) Jakie nosisz w sobie zranienia?
c) Zacznij ich leczenie – z pomocą Bożą, a jeśli trzeba – i ludzką.
d) Dlaczego chcesz wyjść za mąż czy się ożenić?
e) Co zmienić w twoim podejściu do narzeczeństwa i małżeństwa?
f) Czy poważnie myślisz o narzeczeństwie i małżeństwie aż do śmierci?
g) Czy narzeczeństwo i małżeństwo to sprawy „święte” dla was obojga?
h) Czy znacie siebie, a może jedno z was udaje?
i) Kogo i jakie wartości chcecie wnieść do życia małżeńskiego?
j) Czy już dzielicie się tym, co raduje i tym, co denerwuje was?
k) Czy otwarcie prowadzicie dialog w waszym narzeczeństwie?
l) Czy omawiacie wątpliwości względem siebie i spraw wspólnych?
m) Czy lubicie wspólnie modlić się i chodzić do kościoła na Mszę św.?
n) Czy jesteście wierni sobie nawzajem?
o) Czy modlicie się wzajemnie za siebie?
p) Czy jesteście pewni, że razem powinniście BYĆ ZE SOBĄ jako małżonkowie sakramentalni (aż do śmierci)?
r) Ostatnia i bardzo ważna sprawa: czy jesteście otwarci, aby przyjąć dziecko lub dzieci i wychować je po katolicku?
e) motywy wyboru przyszłego męża lub żony
a) znajomość, która z biegiem czasu przeradza się w romantyczną miłość, opartą na zafascynowaniu daną osobą;
b) chęć wspólnego życia w małżeństwie katolickim aż do śmierci i stworzenia rodziny;
c) imponujący charakter i osobowość godna zaufania, budząca czułość;
* wspólne cele życiowe, zainteresowania czy hobby, dobra znajomość ze szkoły, studiów, klubu itp;
d) pragnienie wspólnego domu i rodziny (uwaga na tych, którzy nie mieli tego w dzieciństwie; małżeństwo nie może być ucieczką z domu);
e) obawa przed samotnością lub pragnienie bezpieczeństwa („niech ktoś się mną zajmie”);
f) perspektywa lepszego statusu społecznego czy materialnego (znane nazwisko, bogactwo, stałe dochody, uznanie społeczne);
g) możliwość życia lub otrzymania stałego pobytu: (bezpieczeństwo, warunki życia (warunki materialne);
h) podobna duchowość religijna (przynależność do grup religijnych);
i) pragnienie szczęśliwego życia (na wzór rodziców) itd.
Dobre motywy to szansa na trwały związek małżeński. Niewłaściwe – prowadzą do powstania problemów, a w konsekwencji do rozpadu małżeństwa. Żaden motyw nie daje gwarancji sukcesu i szczęścia. Człowiek może się zmienić, a postawy nie do przewidzenia. Niewłaściwe motywy, jeśli zostaną oczyszczone i zrodzi się prawdziwa miłość, mogą doprowadzić do trwałego sakramentalnego związku małżeńskiego. Małżeństwo początkowo udane, może być zniszczone przez egoizm jednego z małżonków, który chce dobra kosztem drugiej osoby. Taki rozwój jest możliwy, ale tylko do jakiegoś czasu. I jak tu wszystko przewidzieć? Prawda, że to jest skomplikowane?
Ciekawe wydarzenie miało miejsce w Barrie (Ontario). Oto parafianka, urodzona w Sri Lance (dawniejszy Ceylon), jako ciocia miała wydać opinię o chłopcu-kandydacie na męża, który chciał ożenić się z jej kuzynką w Anglii. Ten młody człowiek przyleciał samolotem z Anglii do Kanady, aby ona mogła porozmawiać z nim i przekazać swoją opinię kuzynce. Taki jest zwyczaj w Sri Lance i w Indiach.
Kiedyś podobnie było w Polsce. Doniosłą rolę odgrywali tzw. swaci. Przychodzili oni do rodziców panny młodej, aby swatać -doprowadzić do zaręczyn i ślubu. Była to zaszczytna i ważna funkcja w życiu społecznym. Oczywiście, nie zawsze młodzi chcieli być małżonkami. Zdarzało się, że swaci załatwili sprawę z ojcem panny młodej, natomiast ani ona, ani jej matka nie miały nic do powiedzenia. I co ciekawe – te związki małżeńskie były na ogół trwalsze niż dzisiejsze z „wielkiej miłości”. Może to dziwne, ale według statystyk – prawdziwe.
Drodzy Narzeczeni!
Nie ulegajcie twierdzeniom liberalnych mediów, że pożycie seksualne przed małżeństwem sprawdzi waszą miłość, lecz odwrotnie – ono zaprzeczy autentyczną miłość między wami, zaprzeczy waszą głęboką jedność i może zniszczyć komunikację najintymniejszych waszych uczuć, waszego „Ja” i „Ty”. Na pewno nie będzie ono waszą autentyczną wspólnotą serc i miłości. Grzech takiego pożycia niszczy ludzką godność i fundament religijnego narzeczeństwa i przyszłego małżeństwa. Z materiałów katechetycznych, których używałem na początku lat 70-tych w Goleniowie, niedaleko Szczecina, wyczytałem, że blisko 75% badanych rozwodzących się małżeństw w Polsce jako przyczynę podało niedopasowanie seksualne, a ponad 90% z nich oświadczyło, że miało seksualne pożycie przed ślubem. A więc to, co miało być wyrazem i „sprawdzianem” intymnej miłości i zjednoczenia cielesno-duchowego, zniszczyło tę jedność! To tylko „suche” statystki. A ile w tych danych kryje się bólu i tragedii rozbitych małżeństw i rodzin, a szczególnie dzieci pozostawionych bez domu rodzinnego i bez ojca lub matki? Dzisiejsze statystyki są jeszcze gorsze.
Nie ulegajcie fałszywym informacjom liberalnych mediów, że brak pożycia przed ślubem szkodzi zdrowiu i prowadzi do chorób. Niech przedstawią wam dowody medyczne! Nie zrobią tego, bo ich po prostu… nie ma! Natomiast chorób i innych negatywnych skutków swobody seksualnej jest bardzo dużo, ale o tym one nie mówią (bo to nie pasuje do ich liberalnych idei).
Nie ulegajcie zakłamanym informacjom, że trzeba „sprawdzić się seksualnie” przed ślubem, bo taki „sprawdzian” jest znakiem nieopanowania seksualnego, niedojrzałości i braku odpowiedzialności. Takie pożycie zraniło i oszukało zbyt wiele osób i pozostawiło je bez … ślubu, a wiele dzieci albo zostało „wyrwanych” z łona matek (zabitych na skutek aborcji) lub porzuconych przez ojca lub matkę lub oboje rodziców.
W mediach i w życiu słyszeliście niejeden dowcip o dziewicach kobietach, ale nieczęsto o dziewiczych mężczyznach. Może nawet bawiły was te dowcipy, a później wyśmiewaliście je. Ci ludzie, w dzisiejszym przeerotyzowanym świecie, są swego rodzaju bohaterami. Jeszcze dziewictwo nikomu nie zaszkodziło, a pożycie przed ślubem bardzo wielu zniszczyło, doprowadzając do rozpaczy i samobójstw. Dziewictwo wniesione do małżeństwa jest wielkim darem. Nie wyśmiewajcie takiej osoby, zwłaszcza narzeczonej, ale uszanujcie ją. Wyśmiewanie spowoduje głębokie urazy w jej psychice i będzie miała wielki problem, aby wam wybaczyć. Pamiętajcie, że ta osoba włożyła ogromny trud samokontroli w bardzo trudnej seksualnej dziedzinie, aby zachować własną godność. Bądźcie pewni: ona jest odpowiedzialną osobą. Można jej zaufać i na niej polegać, jeśli będziecie ją nadal szanować. Ona przez długie lata współpracowała z Bogiem. Była Mu wierną. Z tobą będzie współpracować w narzeczeństwie i małżeństwie sakramentalnym. Nie próbuj jej niszczyć, bo oboje przegracie. Szanuj w niej obecność Boga, a ona uszanuje Boga w tobie. W Bogu będzie ciebie miłować z ogromnym oddaniem.
Narzeczeństwo nie jest łatwe, ale bardzo twórcze. Wymaga ogromnego wysiłku. Nie marnujcie tego wspaniałego daru. Dobrze przeżywane narzeczeństwo po poznaniu siebie samego i pracy nad sobą, polega też na dobrym poznaniu przyszłego męża czy żony oraz podjęciu wielu wspólnych decyzji, które oszczędzą wielu kłopotów i trudności w sakramentalnym małżeństwie. Narzeczeństwo przeżyte we wzajemnym szacunku ułatwi budowanie chrześcijańskiej małżeńskiej wspólnoty, opartej na uszanowaniu Boga obecnego w każdym z was.
Przed wyborem ukochanej osoby każdy z was musi postawić sobie bardzo ważne pytanie: nie – co ja dam ukochanej osobie (mojemu przyszłemu mężowi lub mojej żonie), ale: kogo dam mojej przyszłej żonie czy przyszłemu mężowi? Czy dam siebie „w całości”, czy tylko w jakimś procencie? Co chcę zachować z siebie dla siebie, a co przekazać? Czy to będzie „prezent” czy też „niespodzianka”, która zaskoczy, bo on lub ona jeszcze mnie nie zna? Kto i co będzie w tym „darze” czy „prezencie”? Człowiek może dać siebie tylko w całości, chyba, że ma psychiczny problem i brak uczciwości wobec siebie, a jeszcze bardziej wobec drugiej osoby. To, co człowiek posiada, powinien dać w całości w narzeczeństwie, a później w małżeństwie.
Dając siebie powinniście pamiętać, że ten dar wnoszony do sakramentalnego małżeństwa musi być darem w Bogu. Każdy z was powinien być darem w Bogu. Nie wolno tego rozdzielać na żadnym etapie życia narzeczeńskiego i małżeńskiego. Dopiero wtedy człowiek staje się nieocenionym darem dla drugiego człowieka. Bóg pomoże, aby ten dar był zawsze darem miłości, darem ciała i duszy wypełnionej żyjącym w niej Bogiem. Gdyby ktoś chciał inaczej, to niech zastanowi się, czy warto wstępować w taki sakramentalny związek małżeński.
Jeszcze jedna bardzo ważna sprawa do omówienia: to wasza otwartość na życie i wychowanie waszego dziecka lub dzieci. Dzieci „cementują” małżeństwo, bo są darem wzajemnej płciowości w miłości małżonków i Boga, który stwarza indywidualne i niepowtarzalne dusze dla waszych dzieci. Nie można „spychać” tej sprawy na później: „pożyjemy, zobaczymy”. Przede wszystkim jest to życiowa sprawa dla żony, która ze swej natury pragnie być matką, a dla męża być opiekunem – jak Maryja i Józef. Świadome i dobrowolne rezygnowanie przed ślubem z dziecka w sakramentalnym małżeństwie uczyni wasz ślub tylko ceremonią w kościele, a nie ważnym sakramentalnym małżeństwem. Czas narzeczeństwa wymaga przedyskutowania – jakże ważnej sprawy – dziecka w waszym przyszłym sakramentalnym życiu małżeńskim. W życiu funkcjonuje powiedzenie, że dziecko może być niezdolne, aby podnieść palec, ale może trzymać rączkami małżonków jako mamę i tatę … razem.
f) bezpośrednie przygotowanie
Bezpośrednie przygotowanie wiąże się z bardzo intensywnym przemyśleniem zagadnień dotyczących sakramentalnego małżeństwa. Uczestniczenie w określonym czasie w naukach na terenie parafii lub poza nią, może być trudne np. dla ludzi pracujących na zmiany, m. in. z powodu braku zrozumienia ze strony pracodawcy czy możliwości kapłana prowadzącego takie przygotowania. Innym powodem frustracji może być fakt, że nie zawsze jako narzeczeni usłyszycie to, co chcecie usłyszeć, albo forma prezentacji tematów pozostawia dużo do życzenia. Dzisiaj w niektórych diecezjach i parafiach nie ma … nauk przed zawarciem sakramentu małżeństwa, są natomiast programy na komputerze lub na stronach internetowych np. w Chicago!!! A kiedy po spotkaniu księży na trójcowie dałem moją książkę osobie z archidiecezji w języku angielskim i polskim omawiającą tematy przygotowujące do sakramentu małżeństwa, to później nawet nie otrzymałem ani książki ani żadnej odpowiedzi!!! A w diecezji Joliet sam zawiozłem taką książkę w języku angielskim i zostawiłem w recepcji i nie było żadnej reakcji!!! W parafii Bożego Miłosierdzia w Lombard 12 lat przygotowywałem narzeczonych w specjalny pokoju Domu Prowincji.
9 lat pracowałem kalo proboszcz w Kanadzie, a przedtem w U.S.A. W obu krajach prowadziłem przedmałżeńskie nauki. Kilka razy – na emigracji – trudno mi było zaakceptować tłumaczenie osób przybyłych z Polski, że posiadając „świadectwa maturalne z religii”, nie potrzebują już nauk i spotkań przedmałżeńskich, bo „ksiądz katecheta tak powiedział”. Gratulowałem im świadectwa, ale tłumaczyłem im potrzebę uczestnictwa w naukach w odmiennych warunkach życia. Zdarzyło się, że jedna z par rezygnowała już po… pierwszej nauce, zatytułowanej: „Być człowiekiem w małżeństwie” i nigdy nie zawarli małżeństwa ani cywilnego, ani sakramentalnego! Nawiasem mówiąc, tematy konferencji przedmałżeńskich głoszonych przeze mnie w parafiach raz w tygodniu, były niemal identyczne z tytułami rozdziałów zawartych w mojej książce. Zawsze też było zadanie do domu. Nieraz przygotowywałem tylko… jedną parę. Niemniej poświęcałem także tym narzeczonym tyle samo czasu i uwagi, co większej ilości par. Zawsze ceniłem udział narzeczonych w naukach przedmałżeńskich i podziwiałem ich „dynamizm oczu i serc”. Były to wspaniałe chwile – raz w tygodniu – przez sześć tygodni. Nie byłem i nadal nie jestem zwolennikiem jednorazowego tzw. weekendowego przygotowania, choć raz miałem je w Lombard, IL, bo on jako wojskowy dostał pozwolenie na kilka dni i przyjechał na nauki tylko jednego dnia i ślub. Nadal żyją razem! Po spotkaniach odsyłałem narzeczonych z zadaniami domowymi. Myślę, że przydały się im zarówno wygłoszone refleksje (nauki), jak i te zadania. Chciałem ich – zabieganych – zatrzymać, aby „odetchnęli Chrystusem, który chce wspólnie z nimi budować ich szczęśliwą i trwałą wspólnotę małżeńską i rodzinną”.
Kiedyś Amerykanka irlandzkiego pochodzenia mieszkająca w południowym Maryland (koło Waszyngtonu) – po naukach i ślubie z Polakiem – przysłała mi kartkę z podziękowaniem. Dziękowała za „zatrzymanie” ich i zmuszenie do tego, aby poważnie pomyśleli o przyszłym sakramentalnym małżeństwie.
Mimo różnych trudności, jako narzeczeni, powinni uczestniczyć „razem w kursie”, jeśli są prowadzone w parafii i przemyśleć wszystkie tematy nauk przedmałżeńskich (unikam słowa „przedślubnych”), bo one mają przygotować do przyjęcia sakramentu małżeństwa i życia nim, a nie tylko ślubu. Nigdy nie jest za późno, by dowiedzieć się czegoś więcej. Wszystko to może przydać się w małżeńskim życiu i – daj Boże – rodzinnym.
Niekiedy celebrowanie sakramentu Małżeństwa jest połączone z chrztem dziecka nowożeńców i odbywa się w czasie tej samej Mszy św. Przewodniczyłem takiej celebracji w kościele p.w. św. Antoniego w Lublinie (w obecności doktora teologii z KUL-u i studenta teologii z naszego Seminarium Zagranicznego Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii, który w 21 maja 2024 r. otrzyma święcenia kapłańskie). Nawet w takiej sytuacji życia nowożeńców kapłan powinien pozytywnie podejść do młodych i zachęcić ich do odpowiedzialności za wspólnotę małżeńską i już … rodzinną.
Wiem, że moja książka (4 nakłady w języku polskim jest wyprzedana, ale są w języku angielskim) nie wyczerpie zagadnień związanych z narzeczeństwem i sakramentalnym małżeństwem. Bądźcie otwarci na osobisty i wspólny rozwój. Nie bójcie się razem przestąpić PRÓG NADZIEI waszego sakramentalnego małżeństwa z Chrystusem i pozostać w nim z Chrystusem!
powrót do “Tożsamość”