Kościół wielokrotnie głosił swoją naukę o kapłaństwie w ciągu wieków, a szczególnie w Konstytucji dogmatycznej Lumen Gentium (Soboru Watykańskiego II): “Aby lud Boży karmić i zawsze go powiększać, Chrystus Pan ustanowił w swoim Kościele różne posługi dla dobra całego Ciała. Ministrowie bowiem, którzy posiadają świętą władzę, służą swoim braciom, aby wszyscy, którzy należą do Ludu Bożego i dlatego cieszą się prawdziwą godnością chrześcijańską, mogli osiągnąć zbawienie, pracując w sposób wolny i uporządkowany w tym samym celu” (LG, 18).

Opublikowane Ratio fundamentalis istitutionis sacerdotalis w 2016 roku zwraca uwagę na rolę służebną obejmującą wiernych jako jednego ludu kapłańskiego. Kapłan katolicki jest bratem wśród braci w kapłaństwie wspólnym, powołanym, jak wszyscy ochrzczeni wierni, do oddania swego życia jako duchowej ofiary miłej Ojcu… jest darem Boga, który ma swoje źródło w pierwszym powołaniu we wspólnocie chrześcijańskiej i wymaga formacji początkowej w seminarium, aby osiągnąć swoją pełnię w święceniach kapłańskich. Proces ten stanowi jednocześnie drogę, która musi pozostać stabilna w trakcie formacji ciągłej. Każdy dar mistyczny wymaga praktyki ascetycznej, która jest ludzkim wysiłkiem przyjęcia i korzystania z darów łaski. Ten żywotny i stały proces konfigurowania się do samego Chrystusa, Pasterza, Głowy, Sługi i Oblubieńca Kościoła, jest specyficzną służbą, jaką kapłan ofiaruje swoim braciom w wierze, jest to zasadniczy wkład, jaki kapłan ofiarowuje pozostałym członkom Ludu Bożego, aby razem, jako uczniowie Chrystusa, wytrwali w modlitwie i chwalili Boga, by złożyć siebie jako ofiarę żywą, świętą i przyjemną, aby wszędzie dawali świadectwo o Chrystusie i wobec tych, którzy ich o to poproszą, zdawali sprawę z nadziei, która jest w nich na życie wieczne.

Papież Franciszek na sympozjum “O fundamentalną teologię kapłaństwa” podkreślił, że: „Życie księdza to przede wszystkim historia zbawienia człowieka ochrzczonego. Czasami zapominamy o Chrzcie, a kapłan staje się funkcją: funkcjonalizmem, a to jest niebezpieczne. Nigdy nie wolno nam zapomnieć, że każde specyficzne powołanie, w tym powołanie do święceń, jest realizacją chrztu. zawsze jest wielką pokusą żyć kapłaństwem bez Chrztu – a są kapłani “bez Chrztu” – czyli bez przypomnienia, że naszym pierwszym powołaniem jest świętość. Być świętym oznacza upodobnić się do Jezusa i pozwolić, by nasze życie pulsowało tymi samymi uczuciami, co On. Tylko wtedy, gdy staramy się kochać tak, jak kochał Jezus, czynimy również widzialnym Boga i w ten sposób realizujemy nasze powołanie do świętości”. (17 lutego 2022).

Znamienne są słowa św. Augustyna: ze względu na urząd jestem biskupem dla was, ale ze względu na zbawienie z wami jestem chrześcijaninem.

1. Każdy kapłan należy do ludu Bożego i otrzymał posługę kapłańską, aby być “sługą” trzody: pojęcie to nie jest potwierdzone w sensie negatywnym, ale pozytywnym, ponieważ wiąże się z “duchowym smakiem bycia ludem”, jak podkreśla papież Franciszek w paragrafie adhortacji apostolskiej o tym samym tytule Evangelii Gaudium (2013), gdyż jest to wartość obowiązująca wszystkich wiernych i uczniów głoszących Ewangelię, a zwłaszcza kapłanów: Aby być ewangelizatorami duszy, trzeba także rozwinąć duchowy smak bycia blisko życia ludzi, aż do odkrycia, że jest to źródło wyższej radości. Misja jest pasją dla Jezusa, ale jednocześnie pasją dla Jego ludu (n. 268).

W istocie, aby być autentycznym sługą – szafarzem – sakramentalnie skonfigurowanym z Chrystusem Dobrym Pasterzem, kapłan musi czuć się częścią ludu, któremu zamierza oddać swoje życie, doświadczać radości chodzenia z nim, kochać każdego członka trzody powierzonej mu przez Pana Jezusa i używać wszystkich środków niezbędnych do odpowiedzi na swoje powołanie.

2. … posługa kapłana jest również posługą wspólnotową: w tytule soborowego dekretu o posłudze i życiu kapłanów, Presbyterorum Ordinis – porządek prezbiterów, słowo Presbyterorum występuje w liczbie mnogiej, oznaczając tajemnicę naznaczoną kolegialnością, czyli misją powierzoną stabilnej wspólnocie, w której relacje są braterskie i zawsze inspirowane przez komunię trynitarną.

W rzeczywistości “Słowo Zakon, w starożytności rzymskiej, oznaczało ukonstytuowane grupy w sensie cywilnym, zwłaszcza w odniesieniu do tych, którzy rządzą. “Ordinatio“wskazuje na włączenie do “ordo” (CEC, 1537). Dokument Pastores dabo vobis potwierdza wspólnotową formę posługi: Posługa święceń, ze względu na samą swoją naturę, może być realizowana tylko w takim stopniu, w jakim kapłan jest zjednoczony z Chrystusem przez sakramentalne włączenie do porządku kapłańskiego i w hierarchicznej komunii ze swoim biskupem.

3. Presbyterorum Ordinis podkreśla sakramentalny charakter posługi kapłańskiej, jako drogę konfiguracji do Chrystusa-kapłana ontologicznie i duchowo, w sensie sakramentalnym i ludzkim, głęboko osobista przeznaczona dla dobra ludu Bożego, udzielana przez sakrament święceń, stale rozwijająca się w kierunku świętości kapłańskiej… formacja kapłańska zawiera w sobie nieustanny dynamizm, jak uczeń powołany do bycia pasterzem (por. RFIS, 80). 

4. Dekret Presbyterorum Ordinis mówi o życiu duchowym kapłana: “Namaszczony przez Ducha Świętego dla świata, a nie ze świata”. Istota kapłana jest jak istota Kościoła, który choć jest tajemnicą Boga, jest on głęboko zakorzeniony w rzeczywistości: Nie mogliby być sługami Chrystusa, gdyby nie byli świadkami i dyspozytorami życia innego niż ziemskie; ale z drugiej strony nie mogliby też służyć ludziom, gdyby byli usunięci z ich życia i środowiska. (n. 3).

Konieczna jest formacja ciągła, teoretyczna, praktyczna i pedagogiczna, aby kapłani przeżywali swoje bycie w świecie z pogodą ducha, w prostocie, ewangelicznym ubóstwie i czystości zgodnej z darem celibatu, jaki otrzymali od Pana, uciekając od wygodnego, konsumpcyjnego i hedonistycznego stylu życia, jaki dominuje w dzisiejszym świecie. W tym sensie ich życie powinno być ich głównym językiem i środkiem komunikacji, aby przekazywać Chrystusa.

Presbyterorum Ordinis wyjaśnia trójdzielny schemat posługi kapłańskiej: szafarz Słowa (OP, 4), szafarz sakramentów – których szczytem jest Eucharystia (OP, 5) i szafarz Ludu Bożego (OP, 6). Kapłan jest też odpowiedzialny za prowadzenie powierzonej mu wspólnoty i prowadzi je do tego, co dobre, prawdziwe i sprawiedliwe, do wszystkich znaków Królestwa Bożego, nawet wobec tych owiec, które nie należą do jego owczarni. Nie może zapominać, że promocja człowieka i kultura chrześcijańska są integralną częścią ewangelizacji.

Papież Franciszek – cztery bliskości kapłana:

“Ja jestem krzewem winnym, wy jesteście latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, bo poza Mną nic nie możecie uczynić” (J 15, 5). Doświadczenie znajomości kapłana: poprzez ekspresję, determinację, świadectwo modlitwy, czułość, swoją gorliwość apostolską i gesty, że ma Boga i pozwala, aby Bóg go miał. Kapłani są świadkami radości Ewangelii.

1: bliskość: komunia hierarchiczna – szacunek i posłuszeństwo ordynariuszowi i jego następcom, zgodnie z obietnicą złożoną w dniu święceń;

2-3. bliskość: 2. przez pielęgnowanie ludzkiego, duchowego, duszpasterskiego i intelektualnego wymiaru swojego powołania i 3. przez troskę o dobro swoich braci kapłanów w poczuciu współodpowiedzialności misji przez wzajemne wsparcie i uległość w przyjmowaniu i udzielaniu upomnień braterskich.

4. bliskość: z wiernymi świeckimi: uczestniczyć w misji i dzielić ją z diakonami i ustanowionymi szafarzami świeckimi (akolitami, lektorami, katechetami itd.), a także z osobami konsekrowanymi i świeckimi, którzy na mocy swoich charyzmatów wnoszą cenny wkład w budowanie wspólnoty kościelnej, w promocję człowieka i w kulturę chrześcijańską. Ponadto braterstwo apostolskie ma dwa aspekty: z jednej strony pasterz troszczy się o swoją trzodę, a z drugiej strony trzoda troszczy się o swojego pasterza.

Por. wywiad Antonino Piccione z Monsignor Andrés Gabriel Ferrada Moreira /sekretarzem Dykasterii ds. duchowieństwa/

Tak określa Pismo święte kapłana: „Z ludzi brany, dla ludzi jest ustanowiony w sprawach odnoszących się do Boga” (Hbr 5,1). Ten ludzki wymiar kapłańskiej posługi powinien być pełny i skuteczny, oraz zakorzeniony w Bogu, bo posługa służebna ludziom, odnosi się do Boga i jest ona ściśle związana z tożsamością kapłańską.

„Kapłan jest potrzebny w Kościele i w świecie, i to nie w jakiejś «zlaicyzowanej» postaci, ale w tej, którą czerpie z Ewangelii i bogatej Tradycji Kościoła”. Jest z ludu i dla ludu, w tym co dotyczy zbawienia.

In persona Christi to nie tylko działanie w imieniu czy zastępowanie, ale to sakramentalne utożsamienie się z Chrystusem w tej wspólnocie. Kapłan jest darem Chrystusa dla wspólnoty, bo Bóg go do niej posyła. Wspólnota wiernych nie wybiera sobie kapłana, ona jest jego zadaniem, a on jest darem dla niej. Różne wspólnoty parafialne i różne zadania kapłana do niej posłanego. Kapłaństwo hierarchiczne – czyli służebne – wiąże się z władzą „kierowania i kształtowania ludu kapłańskiego”.

SAKRAMENT CHRZTU, aby włączyć w Chrystusie z Bogiem i Jego Rodziną Bożą jako brata czy siostrę, aby w pełni mogli korzystać jako pielgrzymi z łask potrzebnych do zbawienia i zamieszkania w Domu Ojca w niebie.

SAKRAMENT BIERZMOWANIA, aby jako biskup lub delegowany przez niego kapłan pomógł ochrzczonemu bratu lub siostrze otrzymać dary Ducha Świętego potrzebne do rozwoju duchowego i uzyskania Jego owoców.

SAKRAMENT EUCHARYSTII, aby jako SACERDOS ALTER CHRISTUS, mógł celebrować Ofiarę Mszy św. i karmić Ciałem i Krwią Chrystusa pielgrzymów na ich drodze do Domu Ojca w niebie – najważniejsza posługa w imieniu Chrystusa.

SAKRAMENT POJEDNANIA, aby pomóc grzesznikom wrócić do Boga Miłosierdzia i ze Wspólnotą Bożych pielgrzymów iść za Chrystusem prowadzącym braci i siostry do Królestwa Niebieskiego. Porozumienie z penitentem jest potrzebne i przydatne, ale sakrament musi być oparty na Słowie Bożym. Spowiednik musi okazać miłosierną wyrozumiałość Boga. Spowiedź ma być indywidualna, bo jest to wezwanie po imieniu, głębokie osobiste zobowiązanie. Posługa ta jest trudna i wymagającą empatii ze strony kapłana, bo jej rezultatem jest pojednanie człowieka z Bogiem i z ludźmi. W konfesjonale konieczna jest ojcowska troska o zranioną osobę, która potrzebuje pomocy. Tutaj dokonują się cuda Bożego Miłosierdzia w powrocie do Kościoła.

SAKRAMENT NAMASZCZENIA, aby namaszczeniem świętych olejów pomagać chorym siostrom i braciom Wspólnoty odzyskać zdrowie duszy i ciała, pojednać się z Bogiem i ludźmi, a także przygotować do spotkania z Bogiem i zbawionymi w niebie.

SAKRAMENT KAPŁAŃSTWA, aby odpowiedzieć na wezwanie Chrystusa Pójdź za Mną i z radością realizować jako kapłan Jego misję głoszenia Ewangelii zbawienia i służyć braciom i siostrom w zbawieniu. Od kapłana ludzie oczekują świętości i spotkania z Chrystusem przez głoszenie słowa Bożego, aby spotkali Chrystusa w tajemnicy Eucharystii. Kapłani są nie tylko potrzebni, ale konieczni bo Chrystus w Wieczerniku ustanowił Sakrament Eucharystii i polecił im: To czyńcie na Moją Pamiątkę. To przeżyli mieszkańcy Europy Wschodniej w czasie zniewolenia przez komunizm. Mówił o tym św. papież Jan Paweł II w różnych miejscach i okolicznościach, m.in. do świata polityki i kultury w Europie Wschodniej.

SAKRAMENT MAŁŻEŃSTWA, aby przygotowywać kandydatów i błogosławić ich sakramentalne związki małżeńskie, a potem pomagać im rozeznać problemy i wspierać ich w osiągnięciu świętości w życiu.

– Kapłan to SACERDOS ALTER CHRISTUS.

– To przykład świętości i gorliwości duszpasterskiej.

– To dar Boga dla Kościoła i ludzi.

– To dar dla zbawienia i „promieniowanie ojcostwa” Bożego.

– Tajemnica kapłańska wpisuje się w tajemnicę Eucharystii. 

– Chrystus powołuje zawsze imiennie i prowadzi przez życie:

 „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał” (J 15,16).

– Każdy kapłan jest zobowiązany do ewangelicznego czuwania: „Szczęśliwi słudzy, których Pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie” (Łk 12,37).

– Trwanie z Bogiem na modlitwie: „Modlitwa kapłańska, a Liturgia godzin i adoracja eucharystyczna utrzymują i pogłębiają osobistą więź z Chrystusem.

– Kapłan jest posłany jako szafarz sakramentów na służbie Bożej i jej świadkiem.

– Kapłan ma być dla wszystkich i dla każdego na wzór Chrystusa.

– Kapłan ślubuje celibat, jako znak wolności, życia duchowego i społecznego, a relacja do kobiety powinna być, jak do matki lub siostry.

– In persona Christi Kapłaństwo i Eucharystia są związane z tajemnicą: «bierzcie i jedzcie», «bierzcie i pijcie», „Eucharystia jest główną i centralną racją bytu sakramentu Kapłaństwa, od momentu ustanowienia Eucharystii i wraz z nią”.

– Kapłani, szafarze Eucharystii, w sakramencie święceń dokonują przeistoczenia chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa. „Kapłan użycza Chrystusowi ust i głosu z pokolenia na pokolenie przez wszystkich, którzy w Kościele uczestniczą w sposób służebny w Jego kapłaństwie”, a Duch Święty sprawia, że dokonuje się to przez posługę kapłana. Kapłan działa in persona Christi.

– Eucharystia sprawowana na „ołtarzu świata” obejmuje cały świat i światy, aby przemieniać je w Boży: „ofiara Chrystusa i ofiara Eucharystii są jedyną ofiarą”.

– Eucharystia jest drogą w duszpasterstwie powołań, a Maryja to „tabernakulum”.

– In persona Christi kapłan to szafarz i kierownik duchowy sakramentu pojednania i przebaczenia – „grzesznik szafarzem miłosierdzia”: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. …w konfesjonale najpełniej realizuje się ojcostwo duchowe kapłana. Jest szczególnym świadkiem nawrócenia i Niewidzialnego Boga w świecie.

– Lud kapłański to cały Lud Boży na zasadzie powszechnego kapłaństwa wiernych. A władza hierarchiczna oznacza kapłaństwo służebne. Kapłan pełni służbę.

– Ludzie świeccy potrzebują kapłana jako obecności sakramentalnej Chrystusa.

– SACERDOS ALTER CHRISTUS «dziś» jest zanurzone w historii świata: «Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki» (Hbr 13,8)”.

– Kapłan jest na służbie życia Bożego dla wspólnoty: głoszenie słowa Bożego i posługę sakramentalną i pomaga uczestniczyć w życiu Bożym: rodzin, dzieci, młodzieży, towarzyszeniu różnym środowiskom i organizacjom, uczestniczeniu w życiu społecznym i kulturalnym, w pracach naukowych, u boku cierpiących, chorych, opuszczonych. W tożsamości kapłańskiej: jest „wielka godność i «dyspozycyjność»: gotowość odbierania darów Ducha Świętego i obdarowywania ich tą pewnością wiary, z której płynie głębokie poczucie sensu ludzkiego bytowania oraz umiejętność wprowadzania ładu moralnego w życie osób i ludzkich środowisk”.

– Duszpasterstwo ma być „dialogiem zbawienia”. „Tylko kapłan święty może się stać świadkiem Chrystusa i Jego Ewangelii”

– Kapłan to dar dla wspólnoty, jej przewodnik i szafarz Bożych tajemnic, „człowiek słowa Bożego”, a wierni współdziałają w kapłaństwie przez przyjmowanie sakramentów, modlitwę i dziękczynienie, czynną miłość i świadectwo życia. Posługa kapłańska domaga się, by kapłani nie upodabniali się do świata; „Prezbiterzy są braćmi wśród ludzi jako członkowie jednego i tego samego Ciała Chrystusowego, którego budowanie jest zlecone wszystkim” … kapłan gromadzi wspólnotę wokół Chrystusa i dla Chrystusa, by to On mógł działać w niej i w każdym człowieku. Chrystus działa mocą Ducha Świętego. Ten świat jest im zadany przez Boga w Chrystusie Odkupicielu. Przychodzą, ażeby w Eucharystii, … znajdować światło i siłę do tego zadania”.

– Świeccy są dobrem Kościoła i podmiotem duszpasterstwa. Kapłaństwo służy im. W darze kapłaństwa jest miłość Chrystusa, których nazwał swoimi przyjaciółmi. Jest też miłość Ludu Bożego – uczestników „królewskiego kapłaństwa powszechnego”. Miłość Chrystusa „do końca” ukazała się w darze Eucharystii i kapłaństwa. Są one nierozłączne. W kapłaństwie jest całkowite darowanie się Chrystusa ludziom. Kapłan winien się stawać „wszystkim dla wszystkich, żeby ocalić przynajmniej niektórych” (1 Kor 9,22). Kapłan przez konsekrację jest „stróżem” Eucharystii. Jest wezwany do „sakralnego” charakteru życia kapłańskiego, gorliwości i świętej pobożności w celebracji i adoracji Eucharystii; „Dla mnie żyć to Chrystus”. Wierni mają prawo „zobaczyć” Chrystusa. Kapłan powinien od Maryi uczyć się żarliwości w sprawowaniu świętych Misteriów. „Oto Matka twoja” (J19,27).

por. TOŻSAMOŚĆ KAPŁAŃSKA – SACERDOS ALTER CHRISTUS

– W NAUCZANIU JANA PAWŁA II – Krystyna CZUBA

Życie konsekrowane jest darem Boga Ojca udzielonym jego Kościołowi za sprawą Ducha Świętego. Dzięki profesji rad ewangelicznych charakterystyczne przymioty Jezusa dziewictwo, ubóstwo i posłuszeń — stają się w swoisty i trwały sposób „widzialne” w świecie, a spojrzenie wiernych zwraca się ku tajemnicy Królestwa Bożego, które jest obecne w historii, ale urzeczywistni się w niebie.

… życie konsekrowane jest w samym sercu Kościoła, bo „wyraża najgłębszą istotę powołania chrześcijańskiego” i dążenie Kościoła – Oblubienicy do jedności z Oblubieńcem. Jest jego życiem, świętością i misją.

Profesja rad ewangelicznych to integralna część życia Kościoła. Ukazuje ona tożsamość różnych stanów życia i ich misji, których udziela Duch Święty, aby przynosiły bogate owoce jedności miłości Boga i bliźniego dla Pana w każdej epoce i w całym Kościele, w czasie i przestrzeni przeżywaną we wspólnocie klasztornej lub w pustelniczej samotności.

Dziewice konsekrowane łączą się z Kościołem lokalnym, któremu służą z poświęceniem, a w świecie są wizerunkiem niebiańskiej Oblubienicy i przyszłego życia, w którym Kościół ma pełnię miłości do Chrystusa-Oblubieńca.

Instytuty oddane kontemplacji kobiet lub mężczyzn, są chwałą Kościoła i źródłem niebieskich łask, którzy naśladując Chrystusa modlącego się na górze, dają świadectwo panowania Boga nad historią i zapowiadają przyszłą chwałę. Trwają w samotności i milczeniu, słuchają słowo Boże, sprawują świętą liturgię, praktykują ascezę osobistą, modlitwę, umartwienie i komunię braterskiej miłości skupiają całe swoje życie i działanie na kontemplacji Boga przyczyniając się do wzrostu Ludu Bożego.

Instytuty świeckie przepajają społeczeństwo nowymi energiami Królestwa Chrystusowego i przemieniają świat od wewnątrz mocą Błogosławieństw duchem Ewangelii różnych form rzeczywistości świeckich. Kleryckie Instytuty świeckie, w których kapłani należą do presbyterium diecezjalnego i do Instytutu praktykują rady ewangeliczne, zgodnie z ich charyzmatem, aby być wśród współbraci zaczynem komunii i apostolskiej gorliwości w diecezji.

Stowarzyszenia życia apostolskiego lub wspólnego, męskie i żeńskie realizują cel apostolski lub misyjny wraz ze ślubami uznanymi przez Kościół i praktykowaniem rad ewangelicznych.

Konsekracja chrzcielna prowadzi do naśladowania Chrystusa przez zachowanie rad ewangelicznych w trynitarnym charakterze chrześcijańskiego życia.

Światła promieniujące ze Słowa Wcielonego są udziałem powołanych do życia konsekrowanego i ukazują chrystocentryczne napięcie chrześcijańskiego życia, a całkowite i bezwarunkowe oddanie, dobrze jest przebywać z Tobą, oddawać się Tobie, skupić całe swoje życie wyłącznie wokół Ciebie!

Ludzie świeccy, którzy otrzymali święcenia, są żywymi wizerunkami Chrystusa Głowy i Pasterza, prowadzącego swój Lud na Jego przyjście w chwale. Wcielony Syn Boży jest celem ku któremu wszystko zmierza, a życie konsekrowane polega na przeżywaniu i poddaniu Chrystusowi całej egzystencji, które „upodabnia” do Niego.

Życie konsekrowane jest inicjatywą Boga Ojca, aby praktykować Rady ewangeliczne Trójcy Świętej naśladując Jego Syna życiem w czystości, posłuszeństwie i ubóstwie oddając się kierownictwu Ducha Świętego na wzór Maryi: Oto ja, niech mi stanie według słowa Twego.

Życie konsekrowane wzbogaca dar rad ewangelicznych miłością przeżywaną w wymiarze trynitarnym: miłością do Chrystusa, miłością do Ducha Świętego i miłością do Ojca – źródła i celu życia konsekrowanego.

Misyjność jest wpisana w samo serce każdej formy życia konsekrowanego… współdziała skutecznie z misją Pana Jezusa i przyczynia się do odnowy świata.

Pierwszą misję osoby konsekrowane mają pełnić wobec samych siebie i czynią to, kiedy otwierają swoje serca na działanie Ducha Chrystusa.

Osoby konsekrowane to misjonarze przez pogłębianie świadomości, że zostały powołane i wybrane przez Boga, aby stać się prawdziwym znakiem Chrystusa w świecie.

Ubiór jest znakiem konsekracji, ubóstwa i przynależności do określonej rodziny zakonnej właściwym strój przystosowanym do okoliczności miejsca i czasu.

Konsekracja zapowiada przyszłe zmartwychwstanie i chwałę Królestwa niebieskiego” oraz pragnienie spotkania Go, aby pozostać z Nim na wieki w niebie.

Maryja Dziewica jako Matka i wzór osób konsekrowanych i naśladowania Chrystusa jest Jego darem na Kalwarii dla chrześcijan: Oto Matka twoja.

Rady ewangeliczne należą do życia i świętości Kościoła od początku i są związane z tajemnicą Chrystusa, który dał początek tej formie życia, która pod działaniem Ducha Świętego miała różnorakie formy życia konsekrowanego.

W tradycji Kościoła uznaje się profesję zakonną za szczególne i owocne pogłębienie konsekracji chrzcielnej, ustanowiona przez chrzest, jest upodobnieniem się Niego przez profesję rad ewangelicznych.

Profesja rad ewangelicznych jest konsekwencją, rozwoju łaski sakramentu bierzmowania, mocą szczególnego daru Ducha Świętego, który otwiera na nowe możliwości oraz owoce świętości i apostolatu.

Kapłani zakonni oddani kontemplacji w sprawowaniu Eucharystii spełniają akt Kościoła i dla Kościoła, łączą z nim ofiarę z samych siebie, w komunii z Chrystusem, który ofiarowuje się Ojcu dla zbawienia całego świata. Osoby konsekrowane są wezwane do pełnego nawrócenia i świętości, do wyrzeczenia się samych siebie i do życia wyłącznie dla Pana.

Wszystkie dzieci Kościoła, muszą odczuwać głęboką potrzebę nawrócenia i świętości. Powołanie skierowane do osób konsekrowanych, jest wezwaniem do pełnego nawrócenia, do wyrzeczenia się samych siebie i do życia wyłącznie dla Pana, tak aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Instytuty życia konsekrowanego przez profesję rad ewangelicznych pełnią szczególną misję w dzisiejszym Kościele: „W całej historii Kościoła życie konsekrowane było żywym znakiem działania Ducha, uprzywilejowaną przestrzenią absolutnej miłości Boga i bliźniego, świadczącą o Bożym zamyśle uczynienia z całej ludzkości wielkiej rodziny dzieci Bożych, żyjących w cywilizacji miłości”.

Elementy, decydujące o wzroście świętości w życiu konsekrowanym:

– wierność charyzmatowi założycielskiemu, aby przeżywać życie konsekrowane,

– dążenie do Syna w autentycznej tradycji Instytutu, zgodnie z jego Regułą, Konstytucjami i Statutami komunią z Nim i ofiarną służbą Bogu i bliźnim,

– dążenie do Ojca przez nawracanie się, w czystości serca i w ubóstwie,

– dążenie do Ducha Świętego, aby prowadził w osobistym życiu duchowym, w życiu wspólnotowym i w działalności apostolskiej.

Osoby konsekrowane zacieśniają przyjaźń z Bogiem przez modlitwy, ćwiczenia duchowne i rekolekcje, dni skupienia, dialog i kierownictwo duchowe, na drodze „światła”, nad którą czuwa Jezus: „Wstańcie, nie lękajcie się!”. Osoby konsekrowane żyją „dla” Boga i „z” Boga i świadczą o mocy Jego łaski. Życie braterskie w miłości, w Instytutach zakonnych i Stowarzyszeniach życia apostolskiego i ma specjalne znaczenie. To Duch Święty wprowadza duszę w komunię z Ojcem i z Jego Synem Jezusem Chrystusem, która jest źródłem ich życia. W życiu konsekrowanym funkcja Przełożonych miała zawsze wielkie znaczenie dla życia duchowego i dla spełniania misji i powinna mieć charakter braterski i duchowy, ci, którzy ją sprawują w dialogu ze współbraćmi i współsiostrami w podejmowaniu decyzji, ale do władzy należy ostatnie słowo.

Ważne miejsce w życiu braterskim zajmuje troska o starszych i chorych, bo świadectwo ich jest potrzebne Kościołowi i Instytutom a ich misja jest owocna przez modlitwę, cierpliwe znoszenie swoich dolegliwości, gotowość posługi w roli kierownika duchowego, spowiednika, przewodnika w modlitwie.

Charyzmaty życia konsekrowanego budują braterską miłość w Kościele partykularnym, a formy praktykowania rad ewangelicznych są wyrazem i owocem duchowych darów. Biskupi, jako ojcowie i pasterze Kościoła partykularnego, będą cenili charyzmaty osób konsekrowanych w programach duszpasterskich, zwłaszcza troszczyć się o Instytuty na prawie diecezjalnym, które są powierzone pieczy miejscowego Biskupa, a Przełożeni i Przełożone będą mieli z nim dialog i komunię.

… żeńskie życie monastyczne i klauzura mniszek, to znak zespolenia Kościoła-Oblubienicy ze swoim Panem, umiłowanym ponad wszystko. …życie mniszek klauzurowych, „jest dążeniem do niebieskiego Jeruzalem, zapowiedzią Kościoła eschatologicznego, trwającego niezmiennie w posiadaniu i kontemplacji Boga”. … mniszki klauzurowe mają udział w całkowitym wyniszczeniu się Chrystusa przez ubóstwo, którego wyrazem jest wyrzeczenie się rzeczy, „przestrzeni”, kontaktów i dóbr stworzonych. To ofiarowania „ciała” pozwala im bardziej zagłębić się w misterium eucharystyczne. Mniszki ofiarowują się wraz z Jezusem za zbawienie świata. Ich dar ma aspekt ofiary i zadośćuczynienia i dziękczynienia składanego Ojcu przez udział w dziękczynieniu umiłowanego Syna.

Klauzura, jest środkiem ascetycznym i sposobem przeżywania Paschy Chrystusa, a klauzura symbolizuje „izdebkę” ludzkiego serca w jedności z Panem. Jest miejscem duchowej komunii z Bogiem oraz z braćmi i siostrami, a ograniczoność przestrzeni i kontaktów zewnętrznych sprzyja wewnętrznemu przeżywaniu wartości ewangelicznych. „Żarliwa w działaniu i oddana kontemplacji” wspólnota, wpatrzona w zjednoczenie wszystkiego w Chrystusie, aż Chrystus „przekaże królowanie Bogu i Ojcu i pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc (…), aby Bóg był wszystkim we wszystkich”. Klauzura, wyraża różnorodność Instytutów kontemplacyjnych i tradycji klasztorów.

… życie konsekrowane rad ewangelicznych ma samoistną wartość, niezależną od posługi święceń, a działalności braci to posługi kościelne, powierzone im przez, wymagają formacji: ludzkiej, duchowej, teologicznej, duszpasterskiej i zawodowej. „Instytuty laickie”, które dzielą z wiernymi świeckimi i angażują tożsamość osób konsekrowanych i ducha całkowitego daru, składanego Chrystusowi i Kościołowi, zgodnie z charyzmatem i to Instytuty Braci zakonnych „są powołani, aby być braćmi Chrystusa, głęboko zjednoczonymi z Nim — we wzajemnej miłości i wspólnej służbie dobru Kościoła – „wy wszyscy braćmi jesteście”. Niektórzy członkowie „Instytutów Braci zakonnych” mogą przyjmować sakrament święceń i pełnić we wspólnocie posługę kapłańskąbędąc wierni swemu powołaniu i misji. W Instytutach „kleryckich” posługa kapłańska ma konstytutywny element ich charyzmatu i określa ich naturę, cel i ducha. Obecność braci to odrębna forma uczestnictwa w misji Instytutu i posługi wewnątrz wspólnoty i w ramach dzieł apostolskich, we współpracy ze sprawującymi posługę kapłańską.

Grupy złożone z mężczyzn i kobiet, duchownych i świeckich, małżonków i celibatariuszy, którzy pragną żyć według określonego stylu, przystosowaną do potrzeb współczesnego społeczeństwa w różnych formach życia wspólnotowego, ubóstwa i modlitwy. W sprawowaniu funkcji kierowniczych uczestniczą duchowni i świeccy, cel apostolski jest określany stosownie do potrzeb nowej ewangelizacji. Kościół jest bogaty w różne formy świętości i posługi jako „znak i narzędzie zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju ludzkiego”.

Współczesne przemiany społeczne oraz spadek liczby powołań to problem życia konsekrowanego w niektórych regionach świata. Trzeba czuwać, by nie dopuścić do prawdziwej klęski życia konsekrowanego, która polega na zaniku duchowej wierności Chrystusowi oraz własnemu powołaniu i misji. Misja życia konsekrowanego i żywotność Instytutów zależą od wierności, ale przetrwa jeżeli ludzie odpowiedzą na Boże wezwanie. Problem powołań jest prawdziwym wyzwaniem Instytutów i całego Kościoła.

Słowa Jezusa: „Chodźcie, a zobaczycie” to złota reguła duszpasterstwa powołań, aby ukazywać piękno osoby Pana Jezusa i całkowitego daru z siebie dla Ewangelii – słowem i przykładem — ideał naśladowania Chrystusa i na pomagać powołanym w ich sercach odpowiedzieć na Ducha Świętego. Akcja powołaniowa powinna być prowadzona w duchu pełnej harmonii z Kościołami lokalnymi, w czynnym uczestnictwie w ich pracy duszpasterskiej, zwłaszcza duszpasterstwa młodzieży. Odpowiedź „tak” na Boże powołanie i osobista troska o rozwój własnego powołania — to konieczność powołania pod działaniem Ducha Świętego i ofiarnie zaangażowanie w proces formacyjny wnętrza osoby, przyjmując pomoc ludzi, których daje Bóg i Kościół. Ideałem życia konsekrowanego jest upodobnienie się do Jezusa i do Jego całkowitej ofiary z siebie. Formacja, musi objąć życie chrześcijańskie i konsekrowane: osobowe, kulturowe, duchowe i duszpasterskie.

Formacja musi mieć charakter wspólnotowy, w Instytutach życia konsekrowanego, a każdy uczy się żyć w niej i akceptować jej cechy pozytywne, odmienność i ograniczenia. Życie we wspólnocie powinno ukazywać głęboki wymiar misyjny konsekracji w dialogu z lokalną kulturą — postawy apostolskie, zdolność przystosowania, ducha inicjatywy. Każda osoba konsekrowana powinna poznawać ducha swojego Instytutu, jego historię i misję, dążąc do lepszego przyjęcia indywidualnie i wspólnotowo. Oto zadanie życia konsekrowanego: im bardziej upodobniamy się do Chrystusa, tym bardziej czynimy Go obecnym i działającym dla zbawienia ludzi.

Dzięki konsekracji i całkowitemu oddaniu się Panu osób konsekrowanych widzialna staje się miłująca i zbawcza obecność Chrystusa: im bardziej żyje się Chrystusem, tym lepiej można Mu służyć w bliźnich. Osoby konsekrowane mają uobecniać wśród niechrześcijan Chrystusa czystego, ubogiego, posłusznego, oddanego modlitwie i misji: „kochać Cię i starać się, by Cię kochano”, «Panie, oto jestem. Co chcesz, abym uczynił? Poślij mnie, dokąd zechcesz»”. Oto zadanie życia konsekrowanego: umacniać i rozszerzać Królestwo Chrystusa, głosząc Ewangelię, nawet w najdalszych regionach: misje ad gentes, Instytuty życia czynnego i Zgromadzenia oddające się kontemplacji. Misje ad gentes dają konsekrowanym kobietom, braciom zakonnym i członkom Instytutów świeckich możliwości działalności apostolskiej. Przepowiadanie Chrystusa „jest pierwszym zadaniem misji Kościoła” i ma na celu nawrócenie, „to znaczy pełne i szczere przylgnięcie do Chrystusa i do jego Ewangelii” w Eucharystii: „Dobrze, że tu jesteśmy”.

Mamy wśród chrześcijan indywidualnie żyjących przez pewien okres czasu, a czasami do końca swojego życia na ziemi. Oni także mają swoją chrześcijańską tożsamość jako mężczyźni lub kobiety, swoje życiowe DNA. Wśród nich byli i są ludzie, którzy mają różne wykształcenie, wykonują swoje ulubione zawody, specjalne prace itd. Związki małżeńskie utrudniałyby, a nawet uniemożliwiałyby im takie pełne pasji i radości życie. Myślę też o kapłanach i osobach konsekrowanych, a także o naukowcach, podróżnikach, lekarzach, artystach, podróżnikach itd. itp. Oni świadomie wybrali życie „w pojedynkę”, aby tak przeżywać swoje życie, a światu dać swoje uzdolnienia. Nie uważają, że ich życie jest gorsze lub mniej atrakcyjne od życia innych ludzi, ich zajęć czy wykonywanych zawodów. Dzięki takiemu życiu obdarzyli ludzi i świat różnymi odkryciami poświęcając niemal całe swoje życie dające im radość z tego co czynili lub nadal czynią nie tylko dla siebie, ale w większości przypadków dla ludzkości lub indywidualnych ludzi, ratując ich życie, małżeństwa, rodziny, zwierzęta, przyrodę itd. Bóg obdarzył ich różnymi uzdolnieniami intelektualnymi, fizycznymi, artystycznymi, naukowymi itd., itp, a oni poznali Jego dary i korzystali z nich dla siebie i ludzkości oraz na chwałę Boga.

Mają tożsamość chrześcijańską, bo od momentu zjednoczenia z Chrystusem w czasie Chrztu świętego weszli do Rodziny Boga Ojca i Syna i Ducha Świętego. W tym momencie nieśmiertelna dusza stworzona przez Boga jako dar wypełniona wiarą i miłością oraz nadzieją otworzyła się na działanie łaski Bożej, aby pełniej zjednoczyć się z Ojcem i Synem i Duchem Świętym i włączyć się w Lud Pielgrzymów na drodze do Domu Ojca w Królestwie Niebieskim.

Nieśmiertelna dusza, stworzona przez Boga Stwórcę została dana pierwszym rodzicom jako nieskalana, a z powodu uwierzenia w pokusę węża (w Egipcie był symbolem szatana) utraciła nieskazitelność i przyjaźń z Bogiem. Bóg miłosierny ogłosił Adamowi i Ewie Akt Miłosierdzia, choć realizacja Jego trwała bardzo długo przez wybrane osoby wpisane w proces zbawienia przed Starym Testamentem, w historii Narodu Wybranego po Zwiastowaniu aż do narodzin zapowiedzianego Adamowi i Ewie potomka z niewiasty i Jego Ofiary na Ołtarzu Krzyża na Golgocie w Jerozolimie:

„Wtedy Pan Bóg rzekł do węża: «Ponieważ to uczyniłeś, bądź przeklęty wśród wszystkich zwierząt domowych i dzikich; na brzuchu będziesz się czołgał i proch będziesz jadł po wszystkie dni twego istnienia. Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono ugodzi cię w głowę, a ty ugodzisz je w piętę.” (Rdz 2). W tych słowach zapowiedział ratunek dla ludzi i chrześcijańską tożsamość przez niewiastę Niepokalaną Maryję Matkę i Jej potomka Jezusa Zbawiciela, który złożył jako Baranek ofiarę Ojcu na ołtarzu Krzyża na Golgocie. Kto uwierzy i ochrzci się będzie zbawiony, a kto nie uwierzy będzie potępiony. Oto to nowa – chrześcijańska – tożsamość człowieka odkupionego.

…wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie, połamał go i podał im, mówiąc: «To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę!» Tak samo i kielich [wziął] po wieczerzy, mówiąc: «Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana. Kto spożywa Moje Ciało i Krew Moją pije, Trwa we Mnie, a Ja w nim, będzie żył na wieki. Ja jestem Chlebem Żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto ten Chleb spożywa, będzie żył na wieki.

Oto nowa eucharystyczna tożsamość wszystkich chrześcijan – także niezamężnych i nieżonatych! Oto Wspólnota Eucharystyczna Jezusa Chrystusa, który nieustannie składa siebie w Ofierze Bogu Ojcu na ołtarzach świata.  Oto Lud Pielgrzymów z Chrystusem wędrującym jako Przewodnik do Ziemi Obiecanej w Królestwie w Domu Ojca.

powrót do “Tożsamość”