Życie konsekrowane jest darem Boga Ojca danym Kościołowi za sprawą Ducha Świętego, a osoby konsekrowane powinny być wdzięczne za ten dar w swoisty i trwały sposób „widzialne” w świecie życiem w dziewictwie, ubóstwie i posłuszeństwie oraz jedności z Jezusem-Oblubieńcem i świętości w drodze do nieba.

Dziewice konsekrowane łączą się z Kościołem lokalnym, służą mu z poświęceniem, są wizerunkiem niebiańskiej Oblubienicy i przyszłego życia w miłości Chrystusa-Oblubieńca.

Instytuty świeckie przepajają społeczeństwo nowymi energiami Królestwa Chrystusowego i przemieniają świat mocą Błogosławieństw duchem Ewangelii, a Kleryckie Instytuty świeckie praktykują rady ewangeliczne, aby wśród współbraci być zaczynem komunii i apostolskiej gorliwości w diecezji.

Stowarzyszenia życia apostolskiego męskie i żeńskie realizują cel apostolski lub misyjny ze ślubami praktykują rady ewangeliczne.

Ludzie świeccy są wizerunkami Chrystusa Głowy i Pasterza, ku któremu wszystko zmierza, poddane Chrystusowi całą egzystencję „upodabniają” do Niego.

Życie konsekrowane praktykuje Rady ewangeliczne Trójcy Świętej naśladując Jego Syna w czystości, posłuszeństwie i ubóstwie na wzór Maryi.

Misyjność jest wpisana w samo serce każdej formy konsekrowanego życia … współdziała skutecznie z misją Pana Jezusa i przyczynia się do odnowy świata.

Osoby konsekrowane to misjonarze ze świadomością, że zostały powołane i wybrane przez Boga, aby stać się prawdziwym znakiem Chrystusa w świecie.

Konsekracja zapowiada przyszłe zmartwychwstanie i chwałę Królestwa niebieskiego” oraz pragnienie spotkania Go, aby pozostać z Nim na wieki w niebie.

Maryja Dziewica jako Matka i wzór osób konsekrowanych i naśladowania Chrystusa jest Jego darem na Kalwarii dla chrześcijan: Oto Matka twoja.

Profesja rad ewangelicznych jest konsekwencją, rozwoju łaski sakramentu bierzmowania, mocą Ducha Świętego otwiera możliwości świętości i apostolatu.

Kapłani zakonni oddani kontemplacji w sprawowaniu Eucharystii spełniają akt Kościoła i dla Kościoła, łączą się z Chrystusem, który ofiarowuje się Ojcu.

Powołanie osób konsekrowanych, jest wezwaniem do nawrócenia, wyrzeczenia i życia wyłącznie dla Pana, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Oto elementy, które decydują o wzroście świętości w życiu konsekrowanym:

– wierność charyzmatowi założycielskiemu, aby przeżywać życie konsekrowane;

– dążenie do Syna w tradycji Instytutu, zgodnie z jego Regułą, Konstytucjami i Statutami komunią z Nim i ofiarną służbą Bogu i bliźnim;

– dążenie do Ojca przez nawracanie się, w czystości serca i w ubóstwie;

– dążenie do Ducha Świętego, aby prowadził w osobistym życiu duchowym, w życiu wspólnotowym i w działalności apostolskiej.

Osoby konsekrowane to przyjaźń z Bogiem przez modlitwy, ćwiczenia duchowne i rekolekcje, dni skupienia, dialog i kierownictwo duchowe, na drodze „światła”, nad którą czuwa Jezus: „Wstańcie, nie lękajcie się!”.

W życiu konsekrowanym funkcja Przełożonych powinna mieć charakter braterski i duchowy, w dialogu ze współbraćmi i współsiostrami w podejmowaniu decyzji, ale do władzy należy ostatnie słowo.

Ważne miejsce w życiu braterskim zajmuje troska o starszych i chorych, bo świadectwo ich jest potrzebne Kościołowi i Instytutom a ich misja jest owocna przez modlitwę, cierpliwe znoszenie swoich dolegliwości, gotowość posługi w roli kierownika duchowego, spowiednika, przewodnika w modlitwie.

Charyzmaty życia konsekrowanego budują braterską miłość w Kościele partykularnym, a formy praktykowania rad ewangelicznych są wyrazem i owocem duchowych darów. Biskupi, jako ojcowie i pasterze Kościoła partykularnego, będą cenili charyzmaty osób konsekrowanych w programach duszpasterskich, zwłaszcza troszczyć się o Instytuty na prawie diecezjalnym, które są powierzone pieczy miejscowego Biskupa, a Przełożeni i Przełożone będą mieli z nim dialog i komunię.

… żeńskie życie monastyczne i klauzura mniszek, to znak zespolenia Kościoła-Oblubienicy ze swoim Panem, umiłowanym ponad wszystko … „jest dążeniem do niebieskiego Jeruzalem, zapowiedzią Kościoła eschatologicznego, trwającego niezmiennie w posiadaniu i kontemplacji Boga” … przez ubóstwo, wyrzeczenie się rzeczy, kontaktów i dóbr stworzonych. Mniszki ofiarowują się za zbawienie świata.

Klauzura, jest środkiem ascetycznym i sposobem przeżywania Paschy Chrystusa, symbolizuje ona „izdebkę” ludzkiego serca w jedności z Panem. Jest miejscem duchowej komunii z Bogiem oraz z braćmi i siostrami, a ograniczoność przestrzeni i kontaktów sprzyja przeżywaniu wartości ewangelicznych. Klauzura, wyraża różnorodność Instytutów kontemplacyjnych i tradycji klasztorów.

… życie konsekrowane ma wartość niezależną od posługi święceń, a działalności braci to posługi kościelne, powierzone im przez, wymagają formacji, a „Instytuty laickie” angażują tożsamość osób konsekrowanych i daru składanego Chrystusowi i Kościołowi, zgodnie z charyzmatem „są powołani, aby być braćmi Chrystusa, głęboko zjednoczonymi z Nim w miłości i służbie dobru Kościoła, a członkowie „Instytutów Braci zakonnych” mogą przyjmować sakrament święceń i pełnić we wspólnocie posługę kapłańskąbędąc wierni swemu powołaniu i misji.

Grupy złożone z mężczyzn i kobiet, duchownych i świeckich, małżonków i celibatariuszy w sprawowaniu funkcji kierowniczych uczestniczą duchowni i świeccy, cel apostolski jest określany stosownie do potrzeb nowej ewangelizacji.

Trzeba czuwać, by nie dopuścić do klęski życia konsekrowanego, która polega na zaniku duchowej wierności Chrystusowi oraz własnemu powołaniu i misji. Misja życia konsekrowanego i żywotność Instytutów zależą od wierności, ale przetrwa jeżeli ludzie odpowiedzą na Boże wezwanie.

Słowa Jezusa: „Chodźcie, a zobaczycie” to złota reguła duszpasterstwa powołań, aby słowem i przykładem naśladować Chrystusa i odpowiedzieć „tak” na Boże powołanie i rozwój własnego powołania pod działaniem Ducha Świętego.

Formacja musi mieć charakter wspólnotowy, w Instytutach życia konsekrowanego, a każdy uczy się żyć w niej i akceptować jej ograniczenia, wymiar misyjny konsekracji w dialogu z lokalną kulturą, znajomość ducha Instytutu.

Dzięki konsekracji i oddaniu się Panu osób konsekrowanych widzialna staje się miłująca i zbawcza obecność Chrystusa: im bardziej żyje się Chrystusem, tym lepiej można Mu służyć w bliźnich. Osoby konsekrowane mają uobecniać wśród niechrześcijan Chrystusa czystego, ubogiego, posłusznego, oddanego modlitwie i misji: „kochać Cię i starać się, by Cię kochano”, «Panie, oto jestem. Co chcesz, abym uczynił? Poślij mnie, dokąd zechcesz»”.

powrót do “Odpowiedzialność”