Każdy człowiek ma tożsamość i odpowiedzialność, nawet nie żyjący w małżeństwie. Tego wymaga świadomość własnej tożsamości jako mężczyzny lub kobiety. Być odpowiedzialnym za siebie to kierować się głosem swojego sumienia, serca i rozumu. Wrażliwość na tej głos zmusza do zastanowienia i szukania najlepszej opcji w swoim wnętrzu, a także zdolność wprowadzania poprawek, jeśli one są potrzebne, aby końcowy wynik życia osiągnął cel ziemski i wieczny. Człowiek nie jest samotną wyspą. Potrzebuje uwzględniać pozytywne wpływy otaczających go ludzi.  Trzeba przede wszystkim zdobyć umiejętność samodzielnego myślenia, zaufać własnej intuicji, a przede wszystkim ludziom, którzy umiejętnie i bezinteresownie pomagają, ale nie zmuszają do przyjmowania ich uwag i sugestii. Uwaga na takich, których uprzejmość wygląda na kupiecką, bo chcą „zarobić”.

Odpowiedzialność za siebie to realizowanie swoich projektów życia i uwzględnianie poprawek, aby końcowy wynik był jak najlepszy nie tylko dla siebie. Nieraz trzeba „stracić” przy inwestycji, aby później zyskać w wymiarze ziemskim, a przed wszystkim wiecznym: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?” (Mt 16,26).

Opowiadanie się za swoimi wartościami wtedy, kiedy potrzeba.  odwagi, a jeśli sytuacja tego to skupienia całej swojej energii, aby iść naprzód mimo przeciwności, prosto do wyznaczonych celów i marzeń.

Oznacza ona też bycia „tu i teraz”, czyli nie skupienia się na przyszłości, nieraz poświęcenia się dla pracy kosztem zdrowia, ale nie zatracenia siebie dla innych. Trzeba kochać i szanować siebie, rozwijać się i czynić świat lepszym dookoła.

Potrzebna jest pokora, czyli umiejętności przegrywania, upadania i powstawania, wyciągania wniosków z porażek, przyjmowania krytyki i otwartego spojrzenia na swoje życie. Każdy jest odpowiedzialny za siebie i jako współwinny za drugiego.

powrót do “Odpowiedzialność”