Odpowiedzialność duchownych
“Aby lud Boży karmić i zawsze go powiększać, Chrystus Pan ustanowił w swoim Kościele różne posługi dla dobra całego Ciała. Ministrowie, którzy posiadają świętą władzę, służą swoim braciom, aby wszyscy, którzy należą do Ludu Bożego i cieszą się prawdziwą godnością chrześcijańską, mogli osiągnąć zbawienie, pracując w sposób wolny i uporządkowany w tym samym celu”(LG, 18).
Kapłan katolicki jest bratem wśród braci w kapłaństwie wspólnym, powołanym, jak wszyscy ochrzczeni wierni, do oddania swego życia jako duchowej ofiary miłej Ojcu… jest darem Boga we wspólnocie chrześcijańskiej i wymaga formacji w seminarium, aby osiągnąć pełnię w święceniach kapłańskich. Każdy dar mistyczny wymaga praktyki ascetycznej, wysiłku przyjęcia i korzystania z łaski, konfigurowania się do samego Chrystusa, Pasterza, Głowy, Sługi i Oblubieńca Kościoła, jest specyficzną służbą, jaką kapłan ofiaruje swoim braciom w wierze, jaki kapłan ofiarowuje członkom Ludu Bożego, aby jako uczniowie Chrystusa, wytrwali w modlitwie i chwalili Boga, złożyli siebie jako ofiarę żywą, świętą i przyjemną, dawali świadectwo o Chrystusie i zdawali sprawę z nadziei, która jest w nich na życie wieczne.
Papież Franciszek: „Życie księdza to historia zbawienia człowieka ochrzczonego. powołanie do święceń, jest realizacją chrztu. jest wielką pokusą żyć kapłaństwem bez Chrztu – a są kapłani “bez Chrztu” – naszym pierwszym powołaniem jest świętość. Być świętym oznacza upodobnić się do Jezusa i pozwolić, by nasze życie pulsowało tymi samymi uczuciami, co On. Tylko wtedy, gdy staramy się kochać tak, jak kochał Jezus, czynimy widzialnym Boga i realizujemy nasze powołanie do świętości”. (17 lutego 2022).
Znamienne są słowa św. Augustyna: ze względu na urząd jestem biskupem dla was, ale ze względu na zbawienie z wami jestem chrześcijaninem.
Aby być ewangelizatorami duszy, trzeba rozwinąć duchowy blisko życia ludzi, aż do odkrycia, że jest to źródło wyższej radości. Misja jest pasją dla Jezusa, ale jednocześnie pasją dla Jego ludu (n. 268).
Kapłan, aby być autentycznym szafarzem sakramentalnie złączonym z Chrystusem Dobrym Pasterzem, musi czuć się częścią ludu, któremu chce oddać swoje życie, doświadczać radości chodzenia z nim, kochać każdego członka trzody powierzonej mu przez Pana Jezusa i używać wszystkich środków niezbędnych do odpowiedzi na swoje powołanie.
… posługa kapłana jest posługą wspólnotową: misją powierzoną wspólnocie, gdzie relacje są braterskie i inspirowane przez komunię trynitarną.
Dokument Pastores dabo vobis potwierdza wspólnotową formę posługi: Posługa święceń, ze względu na samą swoją naturę, może być realizowana tylko w takim stopniu, w jakim kapłan jest zjednoczony z Chrystusem przez sakramentalne włączenie do porządku kapłańskiego i w hierarchicznej komunii ze swoim biskupem. A, jeśli duchowni gorszą grzechami i rozbijają wspólnotę wiernych to:
– najpierw trzeba gorąco prosić Chrystusa: Jezu, Ty się tym zajmij,
– poinformować danego kapłana, proboszcza, biskupa i papieża.
Życie kapłana powinno przekazywać Chrystusa jako:
- szafarz Słowa (OP, 4),
- szafarz sakramentów – szczytem jest Eucharystia (OP, 5) i
- szafarz Ludu Bożego (OP, 6). odpowiedzialny za wspólnotę.
Papież Franciszek – cztery bliskości kapłana:
“Ja jestem krzewem winnym, wy jesteście latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, bo poza Mną nic nie możecie uczynić”. (J 15, 5).
1: bliskość: komunia hierarchiczna – to szacunek i posłuszeństwo ordynariuszowi i jego następcom, zgodnie z obietnicą złożoną w dniu święceń;
2-3. bliskość: komunia kapłańska z powodu święcenia i misji, za którą, zjednoczeni i pod kierownictwem swego biskupa, są wszyscy współodpowiedzialni. Ta braterska więź stanowi podstawowy warunek stałej formacji kapłanów w czterech wymiarach formacji. 2. przez pielęgnowanie ludzkiego, duchowego, i intelektualno-duszpasterskiego wymiaru swojego powołania i 3. przez troskę o dobro swoich braci kapłanów w poczuciu współodpowiedzialności misji przez wzajemne wsparcie i uległość w przyjmowaniu i udzielaniu upomnień braterskich;
4. bliskość: z wiernymi świeckimi: uczestniczyć w misji i dzielić ją z diakonami i ustanowionymi szafarzami świeckimi (akolitami, lektorami, katechetami itd.), a także z osobami konsekrowanymi i świeckimi, którzy na mocy swoich charyzmatów wnoszą cenny wkład w budowanie wspólnoty kościelnej, w promocję człowieka i w kulturę chrześcijańską. Ponadto braterstwo apostolskie ma dwa aspekty: z jednej strony pasterz troszczy się o swoją trzodę, a z drugiej strony trzoda troszczy się o swojego pasterza.
Por. wywiad Antonino Piccione z Monsignor Andrés Gabriel Ferrada Moreira /sekretarzem Dykasterii ds. Duchowieństwa/
– BYĆ DAREM CHRYSTUSA
SZAFARZEM LUDU BOŻEGO
Tak określa Pismo święte kapłana: „Z ludzi brany, dla ludzi jest ustanowiony w sprawach odnoszących się do Boga” (Hbr 5,1). Ten ludzki wymiar kapłańskiej posługi powinien być pełny i skuteczny, oraz zakorzeniony w Bogu, bowiem posługa służebna ludziom, odnosi się do Boga i jest ona ściśle związana z tożsamością kapłańską.
DLA WSPÓLNOTY LUDU BOŻEGO
„Kapłan jest potrzebny w Kościele i w świecie, i to nie w jakiejś «zlaicyzowanej» postaci, ale w tej, którą czerpie z Ewangelii i bogatej Tradycji Kościoła”. Jest z ludu i dla ludu, w tym co dotyczy zbawienia.
DLA WSPÓLNOTY PARAFIALNEJ
In persona Christi to nie tylko działanie w imieniu czy zastępowanie, ale to sakramentalne utożsamienie się z Chrystusem w tej wspólnocie. Kapłan jest darem Chrystusa dla wspólnoty, bo Bóg go do niej posyła. Wspólnota wiernych nie wybiera sobie kapłana, ona jest jego zadaniem, a on jest darem dla niej. Różne wspólnoty parafialne i różne zadania kapłana do niej posłanego. Kapłaństwo hierarchiczne – czyli służebne – wiąże się z władzą „kierowania i kształtowania ludu kapłańskiego”.
SZAFARZEM SAKRAMENTÓW ŚWIĘTYCH:
– CHRZTU, aby włączyć w Chrystusie z Bogiem i Jego Rodziną Bożą jako brata czy siostrę, aby w pełni mogli korzystać jako pielgrzymi z łask potrzebnych do zbawienia i zamieszkania w Domu Ojca w niebie.,
– BIERZMOWANIA, aby jako biskup lub delegowany przez niego kapłan pomógł ochrzczonemu bratu lub siostrze otrzymać dary Ducha Świętego potrzebne do rozwoju duchowego i uzyskania Jego owoców.
– NAJŚWIĘTSZY SAKRAMENT, aby jako SACERDOS ALTER CHRISTUS, mógł celebrować Ofiarę Mszy św. i karmić Ciałem i Krwią Chrystusa pielgrzymów na ich drodze do Domu Ojca w niebie – najważniejsza posługa w imieniu Chrystusa.
– SAKRAMENT POJEDNANIA, aby pomóc grzesznikom wrócić do Boga Miłosierdzia i ze Wspólnotą iść za Chrystusem prowadzącym braci i sióstr do Królestwa Niebieskiego. Porozumienie z penitentem jest potrzebne i przydatne, ale sakrament musi być oparty na Słowie Bożym. Spowiednik musi okazać miłosierną wyrozumiałość Boga. Spowiedź indywidualna jest wezwaniem po imieniu, głębokim osobistym zobowiązaniem. Posługa ta wymaga empatii od kapłana, bo celem jest pojednanie człowieka z Bogiem i z ludźmi. W konfesjonale konieczna jest ojcowska troska o zranioną osobę, która potrzebuje pomocy. Tutaj dokonują się cuda Bożego Miłosierdzia w powrocie do Kościoła.
– SAKRAMENT NAMASZCZENIA, aby namaszczeniem świętych olejów pomagać chorym siostrom i braciom Wspólnoty odzyskać zdrowie duszy i ciała, pojednać się z Bogiem i ludźmi, a także przygotować do spotkania z Bogiem i zbawionymi w niebie.
– SAKRAMENT KAPŁAŃSTWA, aby odpowiedzieć na wezwanie Chrystusa Pójdź za Mną i z radością realizować jako kapłan Jego misję głoszenia Ewangelii zbawienia i służyć braciom i siostrom w zbawieniu. Od kapłana ludzie oczekują świętości i spotkania z Chrystusem przez głoszenie słowa Bożego, aby spotkali Chrystusa w tajemnicy Eucharystii. Kapłani są nie tylko potrzebni, ale konieczni, bo Chrystus w Wieczerniku ustanowił Sakrament Eucharystii i polecił im: To czyńcie na Moją Pamiątkę. To przeżyli mieszkańcy Europy Wschodniej w czasie zniewolenia przez komunizm. Mówił o tym papież Jan Paweł II w różnych miejscach i okolicznościach, m.in. do świata polityki i kultury w Europie Wschodniej.
– SAKRAMENT MAŁŻEŃSTWA, aby przygotowywać kandydatów i błogosławić ich sakramentalne związki małżeńskie, a potem pomagać im rozeznać problemy i wspierać ich w osiągnięciu świętości w życiu.
ODPOWIEDZIALNOŚĆ KAPŁANA
– pamiętać, że jest on SACERDOS ALTER CHRISTUS (kapłan drugi Chrystus);
– starać się o świętości i gorliwości duszpasterską;
– dziękować Bogu za dar dla Kościoła i ludzi’;
– dziękować za dar dla zbawienia i „promieniowanie ojcostwa” Bożego
– pogłębiać tajemnicę kapłaństwa wpisaną w tajemnicę Eucharystii;
– dziękować Chrystusowi za imienne powołanie i prowadzenie przez życie: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał” (J 15,16);
– pamiętać, że kapłan jest zobowiązany do ewangelicznego czuwania: „Szczęśliwi słudzy, których Pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie” (Łk 12,37);
– trwać z Bogiem na modlitwie: „Modlitwa kapłańska, Liturgia godzin i adoracja eucharystyczna utrzymują i pogłębiają osobistą więź z Chrystusem”;
– być gorliwym szafarzem sakramentów na służbie Bożej i jej świadkiem;
– być ofiarnym dla wszystkich i dla każdego na wzór Chrystusa;
– być wdzięcznym za celibat, jako znak wolności, życia duchowego i społecznego, a kobiety szanować matki lub siostry;
– z Chrystusem przeżywać tajemnicę kapłaństwa i Eucharystii: «bierzcie i jedzcie» «bierzcie i pijcie» ustanowioną w Wieczerniku przez Chrystusa jako istotną racją kapłaństwa;
– cenić dar szafarza Eucharystii, który mocą sakramentu święceń przemienia chleb w Ciało, a wino w Krew Chrystusa: „Kapłan użycza Chrystusowi ust i głosu z pokolenia na pokolenie przez wszystkich, którzy w Kościele uczestniczą w sposób służebny w Jego kapłaństwie”, a Duch Święty sprawia, że dokonuje się to przez posługę kapłana. Kapłan działa w osobie Chrystusa.
– Pamiętać, że Eucharystia sprawowana na „ołtarzu świata” obejmuje wszechświat, aby przemieniać go w Boży: „ofiara Chrystusa i ofiara Eucharystii są jedyną ofiarą”;
– Eucharystia jest drogą w duszpasterstwie powołań, a Maryja to „tabernakulum”;
– w osobie Chrystusa kapłan to szafarz i kierownik duchowy sakramentu pojednania i przebaczenia – „grzesznik szafarzem miłosierdzia”: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”, a w konfesjonale najpełniej realizuje ojcostwo duchowe kapłana, który jest szczególnym świadkiem nawrócenia i Niewidzialnego Boga w świecie;
– lud kapłański to cały Lud Boży na zasadzie powszechnego kapłaństwa wiernych, a władza hierarchiczna oznacza kapłaństwo służebne, którą kapłan pełni;
– ludzie świeccy potrzebują kapłana jako obecności sakramentalnej Chrystusa;
– SACERDOS ALTER CHRISTUS «dziś» jest zanurzony w historii świata: «Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki» (Hbr 13,8)”;
– kapłan jest na służbie życia Bożego dla wspólnoty: głosi słowo Boże i posługa sakramentalna oraz pomoc zebranym uczestniczyć w życiu Bożym. W tożsamości kapłańskiej: jest „wielka godność i «dyspozycyjność»: gotowość otrzymywania darów Ducha Świętego i obdarowywania nimi z wiarą, z głębokim poczuciem sensu ludzkiego życia oraz wprowadzania ładu moralnego w życie ludzi i środowiska”;
– duszpasterstwo to „dialog zbawienia”, a kapłan święty może się być świadkiem Chrystusa i Jego Ewangelii”;
– kapłan to dar Boga dla wspólnoty, jej przewodnik i szafarz Bożych tajemnic, „człowiek słowa Bożego”, a wierni współdziałają w kapłaństwie przez przyjęcie sakramentów, modlitwę i dziękczynienie, czynną miłość i świadectwo życia. Posługa kapłańska wymaga od kapłanów, aby nie upodabniali się do świata, ale byli „braćmi wśród ludzi jako członkowie jednego i tego samego Ciała Chrystusowego, którego budowanie jest zlecone wszystkim. To kapłan gromadzi wspólnotę dla Chrystusa, aby On działał w niej i w każdym człowieku. Chrystus działa mocą Ducha Świętego. Ten świat jest im zadany przez Boga w Chrystusie Odkupicielu. Wierni przychodzą, aby w Eucharystii, … znajdować światło i siłę do wykonywania zadań w życiu;
– świeccy są dobrem Kościoła i podmiotem duszpasterstwa. W darze kapłaństwa jest miłość Chrystusa, których nazwał ich swoimi przyjaciółmi i miłość Ludu Bożego – uczestników „królewskiego kapłaństwa powszechnego”. Miłość Chrystusa „do końca” najpełniej jest w darze Eucharystii i kapłaństwa, które są nierozłączne. W kapłaństwie Chrystus całkowicie daje się ludziom, a kapłan powinien być „wszystkim dla wszystkich, aby ocalić przynajmniej niektórych” (1 Kor 9,22). Kapłan przez konsekrację jest „stróżem” Eucharystii i wezwany do „sakralnego” charakteru życia kapłańskiego, gorliwości oraz świętej pobożności w celebracji i adoracji Eucharystii, jak św. Paweł: „Dla mnie żyć to Chrystus”. Wierni mają prawo w kapłanie „zobaczyć” Chrystusa, który powinien od Maryi uczyć się żarliwości w sprawowaniu świętych Misteriów. „Oto Matka twoja” (J19,27).
Por. Tożsamość Kapłańska – Sacerdos Alter Christus – W nauczaniu Jana Pawła II – Krystyna Czuba
powrót do “Odpowiedzialność”