Definicja
Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię (Rdz 1). Dalsze słowa opisują działalność Boga-Stwórcy: stworzenie CZŁOWIEKA na swój obraz i podobieństwo. Stwórca człowiekowi polecił panować nad wszystkimi stworzeniach i nazywać po imieniu! Człowiek otrzymał tożsamość JESTEM – obrazem Boga, która ma uzasadnienie w tożsamości BOGA JESTEM!
Księga Rodzaju Starego Testamentu tak opisuje stworzenie świata: „rzekł Bóg: «Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem podniebnym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!» Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę. Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad ptactwem podniebnym, nad rybami morskimi i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi». I rzekł Bóg: «Oto wam daję wszelką roślinę przynoszącą ziarno po całej ziemi i wszelkie drzewo, którego owoc ma w sobie nasienie: dla was będą one pokarmem. A dla wszelkiego zwierzęcia polnego i dla wszelkiego ptactwa podniebnego, i dla wszystkiego, co się porusza po ziemi i ma w sobie pierwiastek życia, będzie pokarmem wszelka trawa zielona». I tak się stało. A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre.” (Rdz 1).
Oto wyjaśnienie tożsamości Boga JESTEM:
“Gdy Mojżesz pasał owce swego teścia imieniem Jetro, kapłana Madianitów, zaprowadził owce w głąb pustyni i doszedł do Góry Bożej Horeb. Wtedy ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognia, ze środka krzewu. [Mojżesz] widział, jak krzew płonął ogniem, a nie spłonął od niego. Wtedy Mojżesz powiedział do siebie: «Podejdę, żeby się przyjrzeć temu niezwykłemu zjawisku. Dlaczego krzew się nie spala?» Gdy zaś Pan ujrzał, że podchodzi, by się przyjrzeć, zawołał [Bóg do] niego ze środka krzewu: «Mojżeszu, Mojżeszu!» On zaś odpowiedział: «Oto jestem». Rzekł mu [Bóg]: «Nie zbliżaj się tu! Zdejmij sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą». Powiedział jeszcze Pan: «Jestem Bogiem ojca twego, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba». Mojżesz zasłonił twarz, bał się bowiem zwrócić oczy na Boga.
Pan mówił: «Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie i nasłuchałem się narzekań jego na ciemięzców, znam więc jego uciemiężenie. Zstąpiłem, aby go wyrwać z rąk Egiptu i wyprowadzić z tej ziemi do ziemi żyznej i przestronnej, do ziemi, która opływa w mleko i miód, na miejsce Kananejczyka, Chittyty, Amoryty, Peryzzyty, Chiwwity i Jebusyty. Teraz oto doszło do Mnie wołanie Izraelitów, bo też naocznie przekonałem się o cierpieniach, jakie im zadają Egipcjanie: Idź przeto teraz, oto posyłam cię do faraona, i wyprowadź mój lud, Izraelitów, z Egiptu». A Mojżesz odrzekł Bogu: «Kimże jestem, bym miał iść do faraona i wyprowadzić Izraelitów z Egiptu?» A On powiedział: «Ja będę z tobą. Znakiem zaś dla ciebie, że Ja cię posłałem, będzie to, iż po wyprowadzeniu tego ludu z Egiptu oddacie cześć Bogu na tej górze».
Mojżesz zaś rzekł Bogu: «Oto pójdę do Izraelitów i powiem im: Bóg ojców naszych posłał mnie do was. Lecz gdy oni mnie zapytają, jakie jest Jego imię, cóż im mam powiedzieć?» Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was». Mówił dalej Bóg do Mojżesza: «Tak powiesz Izraelitom: PAN, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia (Rdz 3, 1-15}.
To JESTEM określa Boga TOŻSAMOŚĆ jako Bytu, który jest ŹRÓDŁEM wszelkiego bytu i wszelkiej tożsamości, bo one są ograniczone w swej treści i znaczeniu, gdyż poddane są zmienności!
CZŁOWIEK – JESTEM OBRAZEM BOGA – MĘŻCZYZNĄ I NIEWIASTĄ
do życia z Nim w wiecznej miłości, bo miłość nie ustaje!
Jak wspaniałe było życie Adama i Ewy po stworzeniu i umieszczeniu ich przez Boga Stwórcę w najpiękniejszym miejscu na świecie – w raju na ziemi! Jak wspaniała była wizja przyszłego życia po Jego słowach o oddaniu im władzy nad otaczającym ich światem! Byli bardzo szczęśliwi w kontakcie z Bogiem i żyli w najszczęśliwszym miejscu. Św. Paweł, który miał doświadczenie niedostępnego nam przyszłego świata, skłania czytelnika do szukania w wyobraźni, kiedy czyta jego list do chrześcijan w Koryncie, odpowiedzi na pytanie o tożsamości człowieka w przyszłym życiu: „…Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy Bóg przygotował tym, którzy Go miłują…” (1 Kor 2,9).
Przecież Bóg-Miłość stworzył swój obraz i podobieństwo do życia z Nim w wiecznej miłości, bo miłość nie ustaje, a tylko wiara i nadzieja nie trwa wiecznie! Nasze ludzkie doświadczenie miłości jest bardzo kruche w czasie i intensywności! Jesteśmy ograniczeni przez grzechy i skłonności do nich przez pokusy szatana, który Boga i Jego stworzenie – aniołów i człowieka … najintensywniej nienawidzi! Trudno jest nam wyobrazić szczęśliwe życie Adama i Ewy w raju po stworzeniu, przed ich tragedią po uwierzeniu słowom węża (w Egipcie był symbolem szatana) będziecie jak bóg?
Tą tożsamość miłości człowieka związaną Bogiem zniszczył szatan-wąż: „A wąż był bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta lądowe, które Pan Bóg stworzył. On to rzekł do niewiasty: «Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?» Niewiasta odpowiedziała wężowi: «Owoce z drzew tego ogrodu jeść możemy, tylko o owocach z drzewa, które jest w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam jeść z niego, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli». Wtedy rzekł wąż do niewiasty: «Na pewno nie umrzecie! Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło». Wtedy niewiasta spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wiedzy. Zerwała zatem z niego owoc, skosztowała i dała swemu mężowi, który był z nią, a on zjadł. A wtedy otworzyły się im obojgu oczy i poznali, że są nadzy… Wtedy Pan Bóg rzekł do węża: «Ponieważ to uczyniłeś, bądź przeklęty wśród wszystkich zwierząt domowych i dzikich; na brzuchu będziesz się czołgał i proch będziesz jadł po wszystkie dni twego istnienia. Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono ugodzi cię w głowę, a ty ugodzisz je w piętę.” (Rdz 2).
Tożsamość Adama i Ewy po ich nieposłuszeństwie Stwórcy w raju i uwierzeniu szatanowi stała się tożsamością ludzi grzechu jako wrogów Boga i ludzi oraz siebie. Bóg Miłość Miłosierna natychmiast zareagował i zapowiedział nową tożsamość człowieka odkupionego w historii zbawienia do zrealizowania przez zapowiedzianych Adamowi i Ewie niewiastę Maryję i jej potomka Jezusa. To ON pojednał ludzi z Bogiem na Ołtarzu Krzyża na wzgórzu Golgoty obok Jerozolimy. Ten Krzyż stał się symbolem Bożo-ludzkiego pojednania: pionowe ramię przypomina o pojednaniu z Bogiem, a poziome o zjednoczeniu ludzi w jedną Rodzinę Bożych Pielgrzymów. Jezus, jako Zbawiciel, nada jej nowe sakramentalne DNA, aby stali się w Nim JEDNO: „Nie ma Żyda ani Greka, nie ma niewolnika ani wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety; wszyscy bowiem jedno jesteście w Chrystusie Jezusie” (List św. Pawła do Galatów 3:28).
JESTEŚMY JEDNO W CHRYSTUSIE JEZUSIE!
powrót do “Tożsamość”