Być ojcem i matką
– BYĆ OJCEM I MATKĄ
Małżonkowie powinni pamiętać, że dar przekazywania życia pochodzi od Boga. Św. papież Jan Paweł II pisze w Liście do Rodzin: „Ludzkie rodzicielstwo jest biologicznie podobne do prokreacji innych istot żyjących w przyrodzie, ale istotowo jest «podobne» – ono jedno – do Boga samego. Takie właśnie rodzicielstwo stoi u podstaw rodziny jako ludzkiej wspólnoty życia: jako wspólnoty osób zjednoczonych w miłości (communio personarum)” (nr 6).
«Odpowiedzialne rodzicielstwo» dotyczy bezpośrednio i wprost tego momentu, w którym mężczyzna i kobieta, łącząc się ze sobą «jako jedno ciało», mogą stać się rodzicami. Moment ten posiada szczególną wartość dla ich więzi międzyosobowej. Równocześnie niesie on z sobą możliwość rodzicielską. Jest to moment, w którym oboje mogą stać się rodzicami – ojcem i matką – przekazując życie nowej ludzkiej istocie. Dwa aspekty zjednoczenia małżeńskiego: jednoczący oraz prokreacyjny nie mogą być rozdzielone w sposób sztuczny bez naruszenia wewnętrznej prawdy samego aktu” (nr 12).
„Zjednoczenie małżeńskie, biblijne «jedno ciało» (una caro), nie może być w pełni zrozumiane i wyjaśnione inaczej, jak tylko w kategoriach «osoby» i «daru». Każdy mężczyzna i każda kobieta nie urzeczywistniają się w pełni inaczej, jak tylko przez bezinteresowny dar z siebie. Moment zjednoczenia małżeńskiego jest najbardziej szczególnym doświadczeniem tego właśnie daru. Mężczyzna i kobieta, w całej «prawdzie» swej męskości i kobiecości, stają się w tym momencie wzajemnym darem” (nr 12).
„Otóż mężczyzna i kobieta w momencie małżeńskiego zjednoczenia sa równocześnie odpowiedzialni za dar, jakim dla siebie wzajemnie się stali przez sakramentalne przymierze. Logika całkowitego daru z siebie dla drugiego człowieka otwiera ich potencjalnie na rodzicielstwo. W ten sposób małżeństwo ma urzeczywistnić się jeszcze pełniej jako rodzina. Oczywiście, celem wzajemnego daru mężczyzny i kobiety nie jest tylko zrodzenie dzieci, lecz również wzajemna komunia miłości i życia” (nr 12).
Relacje w rodzinie są o wiele bogatsze i bardziej odpowiedzialne niż w małżeństwie. Nadal naczelnym zadaniem dla małżonków pozostaje ich wzajemna pomoc w osiągnięciu celu ostatecznego – świętości i zbawienia. Natomiast zadaniem rodziców jest nie tylko przyjąć i po katolicku wychować dzieci, ale otaczając je swoją rodzicielską miłością pomóc im, aby w pewnym momencie każde z nich mogło powiedzieć z wdzięcznością i radością rodzicom: Dziękuję Wam, że dzisiaj mogę powiedzieć: JA WIERZĘ I KOCHAM BOGA! Dziękuję Wam za najpiękniejszy dar: życie, wiarę i miłość Boga i ludzi!
Rodzice powinni pouczyć dziecko na miarę jego rozumienia, że na świecie jest dobro i zło. Dar sumienia jest od Boga i pomaga rozpoznać co jest dobrem, a co złem. Należy unikać robienia zła, ale trzeba czynić dobro, bo Bóg za dobro daje nagrodę, a za zło karę. Zasadniczą pomocą dla rodziców i małżonków może być nowe „skrócone” wydanie Katechizmu Kościoła Katolickiego, zwane Kompendium (Kielce 2005).
„Sumienie moralne obecne we wnętrzu osoby nakazuje jej w odpowiedniej chwili pełnić dobro, a unikać zła. Osądza ono również konkretne wybory, aprobując te, które są dobre i potępiając te, które są złe. Świadczy ono o autorytecie prawdy odnoszącej się do najwyższego Dobra, do którego osoba ludzka czuje się przyciągana i którego nakazy przyjmuje. Człowiek roztropny słuchając sumienia moralnego, może usłyszeć Boga, który mówi” (nr 1777).
„Sumienie moralne jest sądem rozumu, przez który osoba ludzka rozpoznaje jakość moralną konkretnego czynu, który zamierza wykonać, którego właśnie dokonuje lub którego dokonała. Człowiek we wszystkim tym, co mówi i co czyni, powinien wiernie iść za tym, o czym wie, że jest słuszne i prawe” (nr 1778).
„Godność osoby ludzkiej zawiera w sobie prawość sumienia i jej się domaga. Sumienie obejmuje przestrzeganie zasad moralnych (syndereza), ich zastosowanie w danych okolicznościach przez praktyczne rozeznanie racji i dóbr, a w wyniku tego sąd o konkretnych czynach, zamierzonych lub już dokonanych” (nr 1780).
„Sumienie pozwala wziąć odpowiedzialność za dokonane czyny (…) Poświadczając zły czyn, przypomina o przebaczeniu, o które trzeba prosić (…)” (nr 1781).
„Człowiek ma prawo działać zgodnie z sumieniem i wolnością, by osobiście podejmować decyzje moralne. «Nie wolno więc go zmuszać, aby postępował wbrew swojemu sumieniu»” (nr 1782).
Drodzy rodzice, życzę wam z całego kapłańskiego serca, abyście kiedyś mając dorosłe dziecko lub dzieci mogli przeżyć taką wspaniałą chwilę.
powrót do “Odpowiedzialność”