Być mężczyzną i kobietą
ogólnie o mężczyźnie i kobiecie
Oboje – mężczyzna i kobieta – mają być sobą według natury i powołania małżeńskiego, otwartego na narodziny dziecka, które ubogaci ich życie i uczyni ich rodziną. Dzisiaj proponuje się człowieka, społeczeństwo i małżeństwo bez różnicy płci (unii sex) – bez kobiety i mężczyzny. Nawet ustanawia się preferencyjne prawa dla takiej grupy ludzi. Nie da się jednak – mimo równouprawnień – znieść naturalnych różnic między kobietą a mężczyzną.
„Gołym okiem” widać różnice fizyczne ciała i postaw między kobietą a mężczyzną, a cóż dopiero powiedzieć o różnicach w sferze psychiki, biologii, ducha, przeżywania religii itd. System biologiczny ma bardzo wielki wpływ na zmieniające się cyklicznie postawy psychiczne i uczuciowe kobiety. Te okresowe zmiany wpływają na jej zachowania. Mąż powinien to zauważyć i uszanować. Kiedy żona zachowuje się emocjonalnie (bóle, podenerwowanie, większa wrażliwość i skłonność do płaczu) to mąż w tym czasie powinien być bardziej wrażliwy, czuły i opiekuńczy wobec niej. Kobieta i mężczyzna mają swoją duchowość. W naturze kobiety jest przekazywanie i podtrzymywanie życia. I te konkretne sprawy najbardziej ją interesują. Obca jej jest męska abstrakcja. Z natury jest „towarzyszką życia” mężczyzny. Bierze udział w jego małych i wielkich sprawach. Za wielkimi sukcesami i upadkami mężczyzn najczęściej stoją kobiety. W naturze mężczyzny jest otaczanie kobiety i dzieci odpowiedzialną troską i zapewnienie bezpieczeństwa. Obserwujemy coraz większe odstępstwa od tego naturalnego wzorca.
powrót do “Odpowiedzialność”