Być dzieckiem
Odpowiedzialność dzieci będzie wzrastała stopniowo i w domu otoczenie to zauważy. Dobrze jest pamiętać, że człowiek ma świadomość i podświadomość. We wczesnym dzieciństwie wiele przeżyć dziecka „zostanie zepchnięta do podświadomości, ale w późniejszym okresie życia jej zawartość może niespodziewanie ujawnić się w świadomości. Rodzina, a zwłaszcza matka, która najbardziej towarzyszy rozwojowi swojego dziecka, najlepiej widzi rozwój dziecka i stopniowo powinna pomóc mu stać się coraz bardziej odpowiedzialne. Rodzice znając rozwój swojego dziecko powinni bardzo umiejętnie formować świadomą odpowiedzialność jego i nie pozwolić mu świadomie manipulować otaczającą go rodziną, bo odpowiedzą przed Bogiem i ludźmi za jego deformację.
Ciekawe wydarzenie z życia Jezusa opisuje św. Łukasz:
Łk 2,41-50 Dwunastoletni Jezus w świątyni
„Rodzice Jego chodzili co roku do Jeruzalem na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został młody Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice. Przypuszczając, że jest wśród pątników, uszli dzień drogi i szukali Go między krewnymi i znajomymi. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jeruzalem, szukając Go. Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami. Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: «Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie». Lecz On im odpowiedział: «Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?» Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział”.
Jezus, mając dwanaście lat, jest już świadomy swojego … powołania i misji, którą otrzymał od Ojca, ale i Maryja i Józef, którzy zapewne byli zdumieni … poczuciem odpowiedzialności Jezusa.
W tym wydarzeniu są dwa bardzo ważne wnioski dla rodziców:
- 12-letni Jezus mówi o realizacji woli Ojca w swoim życiu,
- Maryja i Józef będą towarzyszyli Jemu w realizacji jej!
Dzieci powinny być chciane przez rodziców jako dar miłości Boga i ich wzajemnej, aby od najmłodszych lat doświadczały ich miłości i czułości. Dzieci bardzo szybko wyczują czy rodzice kochają je, a swoim uśmiechem będą odpłacały im za to. Dzieci nie są „głupie”, nawet, jeśli jeszcze nie mówią. Ich język objawia się na radosnej lub smutnej twarzy, a ból w płaczu. Rodzice i domownicy powinni tworzyć – codziennie – atmosferę radosnej akceptacji dziecka, a ono na widok kochającej osoby uśmiechem potwierdzi – bez słów – swoją akceptację i „dobre samopoczucie”. Wzrastając w takim otoczeniu będzie doświadczało radości i miłości otacząjących je ludzi. Pamiętajmy, że każdy krzyk i głośne rozmowy w obecności małego dziecka, a jeszcze bardziej kłótnie, będzie przeżywało jako zagrożenie dla swojego życia, a te przeżycia „zepchnie” do swojej podświadomości. Po latach mogą one ujawnić się w jego świadomości. Takie doświadczenie miałem mając ponad 70 lat.
Kiedyś zapytałem moją starszą – o 9 lat – siostrę, o pewnym wydarzeniu po wojnie w 1945 roku. Zdziwiona zapytała mnie: Kto ci o tym powiedział? Odpowiedziałem: „Nikt, ale pewnego dnia widziałem to wydarzenie i dlatego pytam Ciebie. Odpowiedziała mi: To prawda”! Jest jedna bardzo ważna cecha: Nigdy nie okłamujcie wasze dziecko, bo stracicie bardzo w oczach dziecka bardzo ważną cechę prawdomówności: oni kłamią!!! Wtedy, ono naśladując starszych, też mogą zacząć kłamać: „jabłko pada niedaleko jabłoni”.
– PRAWDY I ZASADY WYCHOWANIA:
1. Miłość i płciowość jako święte dary Boga dla człowieka są najlepszym językiem porozumienia z Nim i z drugim człowiekiem.
2. Na końcu życia tylko miłość pozostanie, każdy będzie z niej rozliczony, a takie dary jak wiara i nadzieja przeminą.
3. Miłość potrzebna jest człowiekowi do jego pełnego rozwoju na ziemi, a po śmierci biologicznej do życia z Bogiem w wieczności.
4. Uczenie o miłości zawsze powinno być związane z Bogiem i Jego nauką (przykazania) głoszoną przez Kościół katolicki, inaczej będzie niepełne i fałszywe.
5. W życiu człowieka są różne etapy miłości, które zależą od stopnia rozwoju indywidualnego i wewnętrznej dyspozycji człowieka; ale należy pamiętać, że pierwszym etapem miłości jest „nie czynić zła” bliźniemu!
6. Każde zło (grzech) zmniejsza zdolność miłowania i może prowadzić aż do przyjęcia zła jako dobra (szatańskiej przewrotności i złośliwości).
7. Miłość człowieka wymaga ofiary: największą złożył Jezus Chrystus Syn Boży, który stał się człowiekiem i z miłości umarł na krzyżu, abyśmy mogli prawdziwie pokochać Boga i ludzi.
8. Media liberalne i nauczanie w szkołach często perfidnie laicyzują dar miłości, bo oddzielają ją od Boga, perwersyjnie erotyzują, okłamują, deformują propagując formy dewiacyjne jako normy i manipulują sercami ludzkimi spragnionymi autentycznej miłości; sercami, które zostały stworzone przez Boga do prawdziwej miłości (potrzebna jest nauka o katolickich zasadach moralności).
9. Dzieci i młodzież należy stopniowo pouczać i wprowadzać w seksualny i erotyczny wymiar ludzkiej miłości, ale nie należy prezentować im żadnych materiałów erotycznych, ponieważ fałszują prawdziwą miłość, przedstawiając tylko fizyczny jej aspekt jako główną wartość, podczas gdy jest on tylko formą zewnętrzną wartości wewnętrznej – miłości. Nie wolno używać „słonych”, dwuznacznych czy wulgarnych dowcipów.
10. Należy uczyć dzieci od początku czystości i szacunku dla płciowości oraz ukazywać jej rolę i cel zaplanowany przez Boga Stwórcę.
11. Należy przeciwstawić się tym, którzy fałszują prawdę o miłości i płciowości, bo przez to niszczą delikatne i czyste wnętrze dziecka.
12. Rodzice powinni zdobyć odpowiednią wiedzę o katolickiej etyce seksualnej i jako pierwsi powinni rozmawiać z dziećmi o miłości i płciowości, indywidualnie i osobno ojciec z synami, a matka z córkami.
Mogą jednak – osobie zaufanej i mającej odpowiednią wiedzę – powierzyć naukę o moralności katolickiej z uwzględnieniem etyki seksualnej. Warto zdobyć wiedzę katolicką w tej dziedzinie, bo później obowiązki zabiorą cenny czas, potrzebny na dokształcenie. Zbywanie pytań dziecka dotyczących płciowości słowami „Daj mi spokój”, „Nie mam teraz czasu” czy „Idź do mamy (lub taty)” itp. jest ogromnym błędem wychowawczym rodziców. Takie traktowanie zmniejszy otwartość dziecka, wprowadzi niepokój i choć może na krótką chwilę odwróci uwagę czy zmniejszy ciekawość, to poszukujący umysł tym bardziej będzie zmierzał do uzyskania odpowiedzi. Dziecko idąc po nią do innych lub internetu oraz obcych ludzi może otrzymać ją w formie brutalnej, wulgarnej, która zszokuje jego młody umysł, zapisze się głęboko w pamięci i uczuciach, a nawet zniszczy serce. Wtedy powstanie poważny i bolesny problem wychowawczy, a to zniszczenie będzie trudno naprawić. Rodzice powinni mieć odpowiednią katolicką lekturę dla siebie, a także dla swoich dzieci – dostosowaną do poziomu intelektualnego i uczuciowego dziecka. Rodzice powinni również „mieć oczy otwarte” na korzystanie przez ich dzieci informacji w szkole lub z internetu, który powinien mieć zabezpieczenie przed stronami wulgaryzującymi płciowość i seksualność mężczyzny i kobiety oraz propagującymi liberalizm moralny w życiu człowieka. Chcę również zwrócić uwagę na programy szkolne, nawet w szkołach katolickich. Wy jako rodzice jesteście w pierwszej kolejności odpowiedzialni przed Bogiem za wasze dzieci, a nie nauczyciel w szkole czy ksiądz lub katechetka na lekcjach religii. Trzymajcie „rękę na pulsie”, aby w odpowiednim czasie przyjść z pomocą swoim dzieciom. Nie pozwólcie skrzywdzić ich pod pozorem miłości fałszywie pojętej i propagowanej przez szkołę lub środki masowego przekazu (prasę, radio, telewizję, kino, muzykę). Tę krzywdę będzie trudno naprawić. Dziecko stanie się nieufne nawet wobec was jako … rodziców. Będzie miało żal do was, że nie uchroniliście je przed deprawacją.
– MATERIAŁ PRZEMYŚLENIA I DYSKUSJI
1. Zastanówcie się nad swoimi pozytywnymi i negatywnymi cechami, aby później budować dobrą wspólnotę małżeńską i rodzinną z dziećmi.
2. Jako rodzice, co powinniście zmienić na lepsze: intelektualnie, psychicznie, kulturalnie, religijnie i uczuciowo w domu, aby pomóc sobie i waszym dzieciom.
3. Jako rodzina jak możecie pomóc sobie wzajemnie w harmonijnym rozwoju osobistym i rodzinnym. Na zakończenie każdy powinien powiedzieć, jakie konkretne zadanie w tygodniu chce wykonać.
4. Przed i po spotkaniu powinna być prośba skierowana do Boga i Maryi, aby pomogli w wykonywaniu wychowawczych zadań.
powrót do “Odpowiedzialność”